Thaumastus van Poitiers

Gregorius van Tours († 594; feest 17 november) noemt hem in zijn boekje 'Glorie van de Belijders'. Hij schrijft: 'Theomastus was bekend om zijn heiligheid, zoals zijn naam al zegt.'

'Thaumastus' is een een Griekse naam en betekent 'wonderlijk', 'wonderbaarlijk'.

'Hij zou bisschop zijn geweest van de stad Mainz.'

De Latijnse tekst heeft 'Momociasensis urbis episcopus'. Het zou hier gaan om een bisschop van Mainz uit het begin van de 5e eeuw, aldus Vieillard-Troiekouroff, geciteerd bij Van Dam. Een geleerde uit de 19e eeuw veronderstelde dat er gelezen moest worden 'Mimatensis' (= het veel dichter bij Poitiers gelegen Mende). Maar daar wordt in geen enkel historisch document ooit de naam van een Thaumastus genoemd.

Om onbekende redenen zou hij vanuit Mainz naar Poitiers gekomen zijn. Daar stierf hij als een volmaakt belijder. Dat hij zijn beloning in de hemel ontvangen heeft, wordt bij zijn graf geopenbaard. Want de wondermacht die van zijn graf afkomt toont aan dat hij leeft in het paradijs. Wat onze Heer Jezus Christus in het evangelie tegen Martha zei vinden we terug in deze man: "Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven. Ieder die leeft in geloof aan Mij, zal in eeuwigheid niet sterven" (Johannes 11,25-26). Dit graf staat boven de grond tegenover het kerkhof van St-Hilarius. Vele mensen hebben er stof van afgeschraapt. Als men het inneemt, geneest het kies- en tandpijn, en koorts. Wie het drinkt staat versteld van de resultaten. Deze zegeningen worden zo dikwijls gezocht dat de sarcofaag op één plek al helemaal is doorgesleten.'

In later tijden werd het ook bezocht en aangeroepen door moeders met kleine kinderen die aan kolieken leden.

De Acta schijnen hem niet te vernoemen. Ook in recente Franse of Duitse heiligenlijsten heb ik hem niet gevonden.