Baglan van Wales

Er zijn twee heiligen geweest met deze naam. Afgezien van het feit dat hun namen voorkomen in oude litanieën, is er over hen nagenoeg niets bekend. Owen, geciteerd door Garaby, noemt er één in zijn lijst van missionarissen die vanuit Bretagne naar Groot-Brittannië overstaken om er kloosters te beginnen of het evangelie te verkondigen. Ze worden gezamenlijk herdacht op 1 januari.

Van een van beiden worden een aantal stereotype gebeurtenissen en wonderen verteld. Zo zou hij vuur met zijn blote handen hebben vervoerd zonder dat het hem deerde.

In middeleeuwse legenden is dat meestal een symbool voor het feit dat de heilige de seksuele zuiverheid onderhield; het vuur stond als symbool voor begeerte.

Een staf met genezende kracht wees hem de plaats waar hij een klooster moest bouwen. Die plek was te herkennen aan een boom die drie vruchten droeg.

Zou dat - net als het beroemde klavertje-drie van Sint Patrick - een symbolische verwijzing zijn naar de drie personen van de Drie-eenheid: Vader, Zoon en Heilige Geest; of naar de drie christelijke deugden: geloof, hoop en liefde; of wellicht naar de drie kloostergeloften: armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid?

Daarnaast zou hij op die plek varkens, bijen en een kouwen- of kraaiennest vinden. De bouwmaterialen voor het klooster werden 's nachts op geheimzinnige wijze aangevoerd. Baglan deed een bron ontspringen.

Hoewel vaak echt gebeurd, verwijst zo'n bron toch symbolisch naar de bron van het evangelie die door de heilige werd aangeboord.

De afdrukken van zijn knieën zouden in de steen achtergebleven zijn, waar hij op geknield had.
Zijn gedachtenis leeft voort in de aardrijkskundige naam Llanfaglan.