Felix van Bourges

In zijn boekje ‘De Glorie van de Belijders’ vertelt Gregorius van Tours († 594; feest 17 november): ‘Na de dood van bisschop Felix van Bourges werd zijn graf, dat bestond uit marmer van Paris, op opgehoogde grond geplaatst. Toen een blinde man het gezicht terugkreeg op het grafmonument van Felix, zagen de mensen dat hij een vriend van God moest zijn. Zij kwamen nu veelvuldig naar zijn graf om er te bidden. De mensen – en vooral de bisschop – toonden zich wijzer dan eerst: ze bedekten het grafmonument nu met een veel kostbaarder marmersoort uit Heraclea. Toen ze de goedkopere steen weghaalden, troffen ze – twaalf jaar na zijn dood - het lijk van de belijder nog volkomen gaaf aan; geen plekje van bederf te zien; ook niet aan zijn kleren. Alsof hij zojuist in het graf was neergelegd. Maar de barmhartigheid van de Heer ging nog verder, want zelfs de weggeworpen steen deelde in de eer. Men zegt dat vele mensen er stof van af schraapten en die in water opdronken, en zo genezen werden van derde-, vierde- en alledaagse koorts.’

Uit het verhaal van Gregorius maken we op dat zijn voorspraak werd ingeroepen bij derde-, vierde- en alledaagse koorts.