Lucianus van Antiochië

Op 12-jarige leeftijd blijft hij als wees achter. Zijn opvoeding wordt toevertrouwd aan een heilige christen te Edessa in Mesopotamië, Macarius genaamd. Door hem komt hij in aanraking met de Heilige Schrift, leert hem lezen en begrijpen. Vervolgens opent hij een school voor bijbeluitleg in Antiochië, Syrië. Hij begint zelfs aan een vertaling in het Grieks en verhuist naar de keizerstad Nicomedië, in het noordwesten van het huidige Turkije.
Op het moment dat keizer Diocletianus (284-305) zijn decreten tegen de christenen uitvaardigde, verbleef hij daar juist in de keizerlijke residentie. Het lag dus voor de hand dat daar de decreten op z'n strengst werden toegepast en uitgevoerd. Ook Lucianus behoorde tot degenen die weigerden aan de Romeinse goden te offeren; met vele anderen werd hij aangehouden en gevangen gezet. Ten overstaan van zijn rechters stak hij hele redevoeringen af om het christendom te verdedigen. Negen jaar later zou hij uiteindelijk de marteldood sterven.
Volgens het verhaal zou hij in de gevangenis, omringd door zijn leerlingen op 6 januari, feestdag van de Verschijning des Heren, nog een keer de eucharistie hebben gevierd. Hij was door alle martelingen zo verzwakt, dat zijn armen en benen nagenoeg verlamd waren. Vandaar dat hij zich op de grond plat op zijn rug uitstrekte. Omdat hij niet in staat was met eigen handen zijn leerlingen het Lichaam en Bloed van de Heer aan te reiken, liet hij ze op zijn borst neerzetten. Zo werd hij als het ware zelf het altaar waarop de geheimen van onze Heer werden gevierd.
De volgende dag zou hij dan gestorven zijn.