Lucianus van Beauvais

Met Sint Dionysius van Parijs († ca 250; feest 9 oktober), Sint Quentin van St-Quentin († ca 290; feest 31 oktober), Sint Chrysolius van Armenië († 3e eeuw; feest 7 februari) en Sint Piatus van Doornik († ca 286; feest 1 oktober) behoorde hij tot de eerste generatie geloofsverkondigers die in de loop van de 3e eeuw waarschijnlijk door paus Fabianus († 250; feest 20 januari) naar Gallië werden gestuurd om er het evangelie te brengen. Zijn levensbeschrijving werd in de 9e eeuw voor het eerst vastgelegd door een monnik Odo, waarschijnlijk op basis van oudere documenten. Zij draagt een sterk legendarisch karakter, omdat Lucianus moet voldoen aan de normen van een heilige uit de tijd van de schrijver. Zo voert Odo Lucianus' zending terug op Petrus zelf.

Uit de plaatselijke bevolking sloten zich leerlingen bij hem aan, van wie Maximianus en Julianus met name bekend zijn, omdat zij enige tijd vóór hem hun leven gaven voor het evangelie. Net als van Dionysius en Chrysolius wordt van Lucianus verteld dat hij na onthoofd te zijn zijn hoofd opnam en ermee in zijn handen wandelde tot de plaats waar hij begraven wenste te worden. Op die plek verheft zich tot op de dag van vandaag de kerk die aan hem is toegewijd.

Hij wordt vereerd als patroonheilige van de stad Beauvais en van de abdij St-Lucien ter plaatse.