Goedele van Brussel

Ze werd rond 650 geboren in het Vlaamse Ham, bij Aalst (of in de Brabantse plaats Hamme) als dochter van Sint Amalberga († ca 690; feest 10 juli) en Sint Witger († 690; feest 10 juli). Ook de andere twee kinderen uit dit gezin zouden later als heiligen worden vereerd: Reinhildis van Kontich († 8e eeuw; feest 16 juli) en Emebertus van Cambrai († ca 715; feest 15 januari). Goedele's peettante was Sint Geertruida van Nijvel († 659; feest 17 maart).

Haar opvoeding kreeg ze als kluizenares in het klooster van haar peettante. Nadat deze was overleden, keerde Goedele naar het ouderlijk huis terug en legde de gelofte van zuiverheid af. Als de haan kraaide, begaf ze zich op weg naar de kerk van Moorsel om haar gebeden te doen.

Legende
Toen ze zo weer eens op weg was naar de kerk, woei haar lantaarn uit. Vuur maken was een tijdrovende zaak. Zij bad tot God, en de lamp ging vanzelf weer branden.

Eenzelfde verhaal wordt verteld van Geneviève van Parijs, Herluca van Bernried en Wivina van Bijgaarden.

Waarschijnlijk moet het vooral symbolisch verstaan worden. De heilige was een klein lichtje van christelijk geloof in een tijd, dat vele mensen nog rondtastten in het duister van een boze wereld of het heidendom. Natuurlijk waren er vele krachten die tegenwerkten, en die probeerden dat kwetsbare lichtje te doven. Maar het was Gods hulp, ingeroepen door het gebed of het geloof van de heilige, waardoor de lamp 'als vanzelf' brandende bleef. Jezus had immers zijn leerlingen op het hart gedrukt: "Houdt uw lampen brandend" (Lukas 12,35).

Zo sluiten deze heilige vrouwen zich aan bij de wijze maagden uit Jezus' verhaal van de vijf wijze en de vijf dwaze maagden: de wijze maagden hadden voldoende olie (aanduiding voor geloof, gebed, evangelische houding) om hun lampen brandend te houden (vgl. Matteus 25,01-13).

Er worden van haar vele wonderen verteld. Toen zij weer eens naar de kerk ging, trof zij een arme bedelares langs de weg met een kind dat overdekt was met zweren en wonden. Op haar gebed werd het meteen genezen. Ze stond er zelf versteld van - aldus haar levensbeschrijver - dat God zijn genade schonk op het gebed van zo'n arme zondares, als zij was. Een andere keer verkreeg zij genezing voor een melaatse vrouw.

Na haar dood wilde men haar overbrengen naar het beroemde klooster in Nijvel om haar bij te zetten naast haar heilige peettante Geertruida. Maar de overleden heilige gaf door een wonder te kennen, dat zij liever in Moorsel bleef. Midden in de winter begon er een boom te bloeien. Op die plaats heeft men haar begraven. Keizer Karel († 814; feest 28 januari) stichtte er een kloostertje voor nonnen.

In het bloeien van die boom midden in de winter weerspiegelt zich het hele verhaal van Sint Goedele. Temidden van de duistere tijden waarin zij leefde, bloeide zij als een boom in de winter. Psalm 92,13 zingt: "De rechtvaardige zal bloeien als palmboom..."

Toen de keizer eens op jacht een grote beer achternazat, vluchtte het beest in zijn doodsangst de kloosterkapel binnen, juist toen de zusters daar het koorgebed zongen. Het vlijde zich neer als een lam en begon de voeten van de heilige vrouwen te likken. Het dier heeft sindsdien nooit meer het klooster verlaten.

Op het graf van Sint Goedele vonden vele wonderern plaats. Zo was er eens in Engeland een heidense koning met een dochter die van haar geboorte af gehandicapt was. Hij bracht het kind naar Sint Goedele's graf en prompt werd zij genezen. De koning bekeerde zich tot het christendom en liet zich dopen met zijn vrouw, de koningin, en hun dochter, de genezen prinses.

Haar relieken bleven in Moorsel totdat ze werden overgebracht naar de St-Gaugericuskerk in Brussel. Toen in 1047 de nieuwe St-Michaëlskerk werd gesticht, zette men de relieken met veel plechtig vertoon daar bij.

Hubertus, monnik van Lobbes, schreef van haar een 'Vita' (= levensbeschrijving).

Zij is patrones van Brussel.

Zij wordt afgebeeld met een boek; met wijwatervat en wijwaterkwast; met een lantaarn die een duiveltje tracht uit te blazen met een blaasbalg; met engel die de lamp weer aansteekt; soms ziet men haar een handschoen ophangen aan een zonnestraal.