Johannes Calybites

Hij zou geboren zijn rond 430 en stamde uit een rijke familie te Constantinopel. Hij kreeg een gedegen vorming. Toen hij 12 jaar was, hadden zijn ouders al een huwelijk voor hem gepland. Daar zag hij zo tegen op dat hij aan een monnik die juist langs kwam vroeg hem mee te nemen naar zijn klooster omdat hijzelf ook monnik wilde worden. De kostbare Bijbel die zijn moeder hem ooit had gegeven was het enige dat hij meenam. Zo werd hij - overigens niet zonder moeite - toegelaten in het akimietenklooster dat volgens de een lag in de buurt van Jeruzalem; anderen menen te Gomon aan de Bosporus.

Waarschijnlijk gekweld door voortdurende wroeging, vroeg hij na zo’n jaar of zes toestemming om zijn ouders te gaan bezoeken. Onderweg ruilde hij zijn kleren met die van een bedelaar. Zo meldde hij zich aan bij zijn ouderlijk huis. Daar dacht men met een bedelaar van doen te hebben. Johannes liet het zo en vroeg om een bescheiden hutje bij de poort van de aanzienlijke tuin om er een godgewijd leven te leiden. Hij leefde van de aalmoezen die bezoekers hem toestopten. Na een jaar of drie voelde hij zijn einde naderen en vroeg of de vrouw des huizes langs wilde komen. Hij maakte zichzelf bekend als haar zoon en toonde haar de Bijbel die zij hem ooit gegeven had. Zo stierf hij in de armen van zijn moeder.

Zijn ouders lieten op de plek van zijn hut een kerk bouwen, getiteld ‘kerk van de Arme Johannes’. In 1204 werd zijn hoofd vanuit Constantinopel overgebracht naar de kerk van St-Etienne te Besançon, Frankrijk. Zijn titel ‘Kalybites’ betekent ‘Hutbewoner’.
Zijn verhaal is een oosterse tegenhanger van Alexius van Rome († 404 ; feest 17 juli).