Branwallanus van Wales

Zijn naam duikt weer op in de 10e eeuw, als Bretonse monniken op de vlucht slaan voor de naderende Noormannen en zijn relieken overdragen aan koning Athelstan; deze schonk ze aan klooster Milton in Dorset. De charter die erbij hoorde, zei dat de schrijn een arm van de heilige bevatte; andere bronnen menen, dat het hier om zijn hoofd ging. Weer andere schrijvers beweren, dat zijn stoffelijke resten rustten te Branston in Devon of in een St-Brewardkapel bij Seaton.
Hoe vaag bovenstaande gegevens ook zijn, vanaf de 10e eeuw komen we duidelijke sporen van Sint Branwallanus' verering tegen. Zijn naam komt voor in verschillende litanieën van heiligen. Zijn feest werd gevierd te Winchester en in Exeter op 19 januari (volgens sommigen de dag waarop zijn relieken plechtig werden overgebracht), maar in Cornwall vinden we hem ook op 9 februari en op 6 juni.
Zijn naam horen we nog terug in de plaatsnaam St-Brelade op Jersey (en van Saint e Brolade? Dan zou hij daar dus verbasterd zijn tot een vrouwelijke heilige).
In Bretagne gaf hij zijn naam aan de plaats Loc-Brevalaire, dat in 1467 te boek staat als Loprevalarz. Ook Saint-Broladre in Ille-et-Vilaine is naar hem genoemd.
In Bretagne is hij de patroon van de kerk te Kerlouan in Finistère. In de kerk van Loc-Brevalaire zijn er twee oude beeldjes van hem te zien: het ene stelt hem voor als abt, het andere als bisschop.

In de middeleeuwen werd hij soms verward met Sint Brendan de Zeevaarder († ca 575; feest 16 mei) of met Sint Brannock († vroege middeleeuwen; feest 7 januari).