Salamanis van de Eufraat

Zijn leven was één onafgebroken stilte om zo in contact met God te komen. Slechts één keer per jaar kwam hij zijn huisje uit om eten te kopen voor de rest van dat jaar. Ook toen de bisschop zich met geweld toegang verschafte tot zijn woning, met de bedoeling hem priester te wijden, bleef hij zwijgen; de bisschop ging onverrichter zake weer weg.

Tenslotte wordt verteld dat de bewoners van een naburig dorp hem in hun midden wilden hebben, als teken van Gods aanwezigheid. Toen hij ook daar niet op in ging, braken ze om hem heen zijn hele huis af, vervoerden hem naar hun dorp, en bouwden om hem heen weer een huisje op. Al die tijd bleef Salamanis in zijn stilte verzonken en zette zijn levenswijze onverminderd voort.