Paulus Apostel, Bekering

† ca 33-36 · .Bekering

Paulus Apostel . Bekering; † ca 33/36.

We horen voor het eerst van hem, als Stefanus, de diaken , op last van de Joodse overheden wordt gestenigd. Dan leggen de beulen hun mantels neer aan de voeten van Saulus (zo heette Paulus vóór zijn bekering).
^{Handelingen van De Apostelen 07,59 08,01}

Hem was er, als rechtgeaarde orthodoxe jood, dan ook alles aan gelegen om ze uit te roeien. Daartoe had hij zelfs volmachten gekregen van de Hoge Raad te Jeruzalem. Ze gaven hem het recht om huizen van verdachten binnen te dringen en te controleren of er geen volgelingen van Jezus woonden. Op weg naar Damascus werd hij als een donderslag bij heldere hemel getroffen en op de grond geworpen. Verblind door het felle licht tastte hij hulpeloos in het duister. Een stem vroeg hem: 'Saul, Saul waarom vervolg je mij?' Een leerling van Jezus, Ananias, overwon zijn weerzin en nam hem bij zich in huis. Paulus was omgedraaid als een blad aan een boom. Van nu af zou hij de meeste fanatieke verdediger van Jezus' leer: het evangelie was er voor ieder die hulpeloos in het duister rondtastte, ongeacht of men tot het uitverkoren volk van de joden behoorde of niet.
^{Handelingen van de Apostelen 09,01-19; 22,03-21; 26,09-20}

Drie jaar lang bereidde hij zich in het verborgene voor op zijn zending. Toen trad hij uit de schaduw en ondernam minstens vier grote reizen. Intussen schreef hij een onbekend aantal brieven, waarvan er veertien in het Nieuwe Testament in de bijbel zijn opgenomen.
Zie verder Paulus-Apostel: † ca 67; feest 29 juni.

Weerspreuk(en)

'Is Sinte Paulus klaar,
dan wacht een heel goed jaar.'

'Op Sint-Paulus stijgt de winter te paard
of hij breekt zijn nek met een reuzenvaart.'

Paulus, Apostel
^{'Bericht van boven' KRO Radio 5 zondag 25 januari 2009}

Stel u voor, luisteraar: de politicus uit uw midden die hartgrondig pleit tegen de Islam en de aanhangers ervan... Stel u voor dat diezelfde politicus ineens de Islam met vuur zou verdedigen en er met hetzelfde fanatisme aanhanger van zou worden! Stel u voor: Osama bin Laden die de Amerikaanse cultuur zou aanprijzen en er asiel ging aanvragen. Stel u voor: Israël gebruikte zijn vliegtuigen om voedsel en medicijnen te droppen in Gaza. Stel u voor dat u zelf zo'n draai zou maken, waardoor iedereen in uw omgeving met verbijstering geslagen zou zijn; zijn of haar ogen en oren niet kon geloven. Dat gebeurde er met mij, Paulus. Vandaag, 25 januari, is het de verjaardag van mijn bekering.

U kent mijn verhaal. Ik was jong, en fanatiek de Joodse godsdienst toegedaan. Ieder die anders dacht moest te vuur en te zwaard bestreden worden, want zo iemand was een gevaar voor de waarheid en een aanfluiting voor God en geloof. Wij noemden zo iemand 'onrein'. Daar ging je niet mee om. Want u weet: wie met pek omgaat... Zulke lui behandelde je dus als oud vuil. Ik had geleerd: je bent alleen maar rein als je je aan alle geboden houdt. Deed je dat niet: wegwezen. Want je zou door je onreinheid de hele samenleving onrein maken. U weet wel: één rotte appel... Dus als rechtgeaarde gelovige keek je wel uit of je zelf alles goed deed, en wat anderen verkeerd deden. Het leven was eenvoudig: wie goed leefde werd beloond, maakte het goed en leefde in welstand. Wie fout leefde, maakte het slecht, was arm of werd ziek. Zo kwam het dat ik ervan overtuigd was: wie narigheid kreeg te verduren in zijn leven, had dat aan zichzelf te wijten: die narigheid was een straf van God voor iets wat hij of zij vroeger had uitgevreten. Helpen? Helpen, zegt u? Nee,natuurlijk niet. Zo'n hulpbehoevende was schuldig aan eigen onreinheid. Die moest het eerst zelf maar weer met de Almachtige in orde maken... Ja, luisteraar, zo dacht ik. En hoevelen leven er in úw tijd die narigheid toeschrijven aan God. Of redeneren 'dat het hun eigen schuld is: dus ze zoeken het zelf maar uit...!'

En toen waren daar ineens die 'christenen', de volgelingen van Jezus van Nazareth. Die beweerden dat onreinen met eerbied en zelfs met naastenliefde behandeld moesten worden. Dat de Almachtige extra aandacht en barmhartigheid aan hen besteedde. Gekker moest het niet worden. Geen wonder dat onze godsdienstige leiders die man de meest onreine doodstraf hadden gegeven die ze konden bedenken: de kruisiging: een doodstraf die de onreine(!) Romeinse heidenen gaven aan hun meest verachtelijke slaven. Terecht. Zo meende ik. Ik vroeg bij onze leiders volmachten aan om die lui tot in hun slaapkamers te achtervolgen, op te pakken en achter mij aan naar Jeruzalem te slepen.

Tijdens zo'n razzia was er plots een verblindend licht. Nog wel op het heetst van de dag. Kunt u nagaan hoe fel dat licht geweest moet zijn. Ik was verblind, viel op de grond, beet in het stof en verloor mijn gezicht. Nu was ikzelf hulpbehoevend, en dat op het moment dat ik vocht voor Gods reinheid. Er kwam iemand op mij toe om mij te helpen: een volgeling van diezelfde Jezus nog wel, waar ik precies zo verbeten achteraan zat. En op dat ogenblik drong het tot mij door hoe verblind ik bezig was. Hulpbehoevenden zijn er niet om met mijn gelijk in de hand veroordeeld te worden, maar om geholpen te worden. Op slag was ik om, sloot mij aan en verbijsterde mijn vroegere vrienden door overal de leer van Jezus te verkondigen. Dus bij deze: help een ander zoals jezelf geholpen wil worden, ongeacht of iemand dat verdient of er recht op heeft. Ja, juist als iemand het niet verdient.

Zou u dat tegen die politicus willen zeggen? Of minstens tegen de visite die u op partijtjes, verjaardagen en andere ontmoetingen tegenkomt? Of tegen u zelf? U bent toch zelf ook wel eens op de een of andere manier hulpbehoevend...? Nou dan.

Afbeeldingen

1668, Preti, schilderij — St-Johannes de Doper

Bronnen

•STEIN, Simone 'Gesundheit aus Glauben und Natur. Die Schutzpatrone der Kranken, Heilkräuter und Naturrezepte' München, Delphin, 1987. ISBN 3-7735-5314-5 (136.137)