Serena van Spoleto

Feest 30 januari

Ten tijde van de keizer Diocletianus (284-305) braken er overal in het Romeinse Rijk christenvervolgingen uit; zo ook in de Italiaanse stad Spoleto. Sabinus († 303; feest 30 december), de plaatselijke bisschop werd gearresteerd, alsmede een paar van zijn diakens en nog een aantal medechristenen. Ze werden onderworpen aan de wreedste folteringen.

Na zes dagen kwam de christenweduwe Serena hen in de gevangenis opzoeken. Zij verzorgde de wonden van Sabinus, waste hem met geurige zeep en masseerde hem met welriekende zalf. Niet lang daarna bracht zij haar neef mee. Deze heette Priscianus en was blind. Zij bad Sabinus dat hij hem zou genezen. Daarop smeekte de bisschop God in een vurig gebed dat Hij de bede van deze weldoenster wilde verhoren. Hetgeen geschiedde.

Nadat de gevangen christenen op gruwelijke wijze om het leven waren gebracht, heeft zij ze naar goed christelijk gebruik een eerbiedige begrafenis gegeven. Dat kwam ook haar op de doodstraf te staan.

In het jaar 970 bracht bisschop Diederik (ook Thierry) van de Franse stad Metz een bezoek aan Spoleto. Hij raakte er onder de indruk van de heilige Serena en kreeg haar gebeente mee om ze in Metz tot de eer der altaren te verheffen.
De plechtige overbrenging ('translatie') ging weer met allerhande wonderen gepaard. Ook rond haar nieuwe rustplaats in de St-Vincentiusabdij hadden gebedsverhoringen en wonderen plaats. Nog weer later kwamen de relieken in handen van de kanunnikessen van Ste-Marie in Metz.
Ze wordt ook vereerd in de abdij van de Duitse plaats Tholey.