Ulfia van Amiens

Zij had reeds op jonge leeftijd besloten om haar leven volkomen in dienst te stellen van de Heer en weerstond dus alle huwelijksaanzoeken, hoe aantrekkelijk ook. Zij voegde zich bij de reeds bejaarde Domitius, die even buiten Amiens in de eenzaamheid een kluizenaarsleven leidde. Na de dood van Domitius zette zij haar leven in haar eentje voort tot zich een leerlinge kwam melden, Auria. Dat was het begin van steeds meer toeloop en uiteindelijk groeide haar onderneming uit tot een complete kloostergemeenschap. Zij liet voor de zusters aparte kluisjes bouwen binnen de wallen van Amiens, terwijl zij zelf in de eenzaamheid bleef wonen. Er was dan ook een nachtelijk visioen voor nodig om de zusters te doen inzien dat hun moeder Ulfia gestorven was en door haar bruidegom voorgoed bij zich was opgenomen.

Legende van de kikker
Volgens de legende zou zij in een warme zomernacht haar gebeden hebben verricht. Maar door de vermoeidheid sukkelde ze in slaap. Telkens als haar hoofd verdacht diep voorover boog en zich verborg in haar cape, begon er een kikker daar in de buurt luid te kwaken, alsof hij het gebed van de kluizenares wilde voortzetten. Dan schrok Ulfia weer wakker en zette haar gebed voort. Uitgeput van het waken en kwaken viel ze bij zonsopgang tenslotte in slaap.