Veronus van Lembeek

Veronus was van tamelijk hoge afkomst. Hij zou een neef zijn geweest van Karel de Kale († 877). Hij verliet zijn ouderlijk huis, omdat hij het niet eens was met de plannen van zijn ouders die hem graag gehuwd zagen en wel met een passende partij. Hijzelf liep met het verlangen rond zich geheel en al aan de dienst van God te wijden, en dus niet te huwen. Bij zijn vertrek deelde hij zijn zus Verona († 9e eeuw; feest 29 augustus) mee dat te zijner tijd een teken het tijdstip en de plaats van zijn dood zou duidelijk maken: er zou een storm opsteken en de bomen zouden omwaaien en vallen in de richting van de plaats waar hij gestorven zou zijn.

Na enige omzwervingen belandde hij op een hofboerderij te Lembeek. Daar verhuurde hij zich als boerenknecht. Hij leidde een leven van eenvoud en dienstbetoon.

De legende vertelt hoe hij een bron aanboorde, toen hij eens in de buurt van de kerk zijn stok in de grond plantte. Volgens de kronieken stierf hij tenslotte "bemind bij God en bij de mensen".

Inderdaad ging zijn dood vergezeld van de tekenen die hij destijds zijn zus had aangekondigd. Zij vertrok dus in de aangegeven richting, en kwam in Brabant terecht. De paarden hielden halt in Berchem. Daar kreeg zij te horen dat zij door moest rijden naar Lembeek. Zij vond er het graf van haar broer in de plaatselijke kerk. Op het moment dat zij binnentrad ging er van het lijk een heerlijke geur uit. Men opende het graf en men trof de dode volkomen ongeschonden aan.

Na verloop van eeuwen sleet de nagedachtenis aan Veronus. Hij zou toen aan een priester ter plaatse verschenen zijn om hem zijn nagedachtenis in herinnering te roepen. De priester begon te ijveren voor herstel van de verering van Veronus, en deze betuigde zijn instemming door vele pelgrims te verblijden met gebedsverhoringen en andere wonderen.

Veronus’ voorspraak wordt ingeroepen tegen hoofdpijn, hoofdzweren en koortsen.