Eubert van Séclin

Volgens de overlevering was hij van adellijke afkomst. Hij zou behoord hebben tot het gezelschap van Sint Quentin († 290; feest 31 oktober), Sint Chrysolius († einde 3e eeuw; feest 7 februari) en Sint Piatus († ca 286; feest 1 oktober), en de heilige martelaren Crispinus en Crispinianus († 287; feest 25 oktober) dat ten tijde van de keizers Diocletianus en Maximianus (284-305) vanuit Rome naar het gebied van de Nerviërs in het noorden van Gallië kwam om er het evangelie te verkondigen. Volgens sommigen bezat hij de bisschoppelijke waardigheid. Hij preekte met veel ijver en vrucht. Na de marteldood van Chrysolius en Piatus droeg hij zorg voor de bemoediging en sterking van hun eerste bekeerlingen. Hij overleed te Séclin tegen het einde van de 3e eeuw, naar het heet 'in vrede' - dat wil zeggen dat hij niet de marteldood stierf, maar wel overladen met verdiensten voor onze Heer.

Maar er bestaat ook een traditie die vertelt dat hij tijdens een razzia samen met Piatus de marteldood stierf.

Aanvankelijk werden zijn relieken bewaard te Séclin. In 1067 bracht men ze over naar de zojuist gereed gekomen Sint-Pieterskerk. Na de verwoesting van deze kerk (tijdens de Franse Revolutie? Of wellicht veeleer tijdens de troebelen van de Reformatie?) raakte zijn verering in vergetelheid. Maar door een verwoestende cholera-epidemie herinnerde men zich weer de heilige bisschop van vroeger en men riep zijn voorspraak in. In 1848 kreeg de bisschop van Lille toestemming van de heilige Stoel het feest van Eubertus opnieuw in zijn diocees in te voeren.

Zijn voorspraak wordt dus ingeroepen tegen cholera.