Lucinius van Angers

Hij moet rond 530 geboren zijn. Ondanks zijn hoge functie aan het hof van Clotarius I († 561) leidde hij toen reeds een sober en boetvaardig leven. Vlak voordat Clotarius stierf, benoemde hij de jonge edelman tot gouverneur over de Bretonse provincies (destijds heette het daar nog Armorica), met als standplaats Angers. Koning Chilperik († 584) wilde hem belonen door hem te doen huwen met een hoogstaande partij. Maar op de vooravond van zijn huwelijk werd zijn aanstaande bruid getroffen door de lepra. Nu trok hij zich terug in de destijds door bisschop Maurilius († 437; feest 13 september) gestichte monnikengemeenschap van Chalonnes en leidde er een voorbeeldig leven.

Toen hij de benoeming ontving om bisschop te worden van Angers, wist hij lange tijd allerlei beletselen aan te voeren om de waardigheid te ontlopen. Het haalde niets uit. Hij bleek een toegewijd zielenherder. Zijn woorden en zijn wonderen wisten zelfs het hart van de meest verstokte zondaar te beroeren en tot inkeer te brengen. Op een goed moment maakte hij een ronde bij zijn collega’s met het verzoek te mogen aftreden en zich weer in de eenzaamheid te mogen terugtrekken. Ze vonden het geen goed idee, en hij verdroeg de pijn en bleef aan tot aan zijn dood.

Op ramen in de aan hem toegewijde kerk te Blosseville (Seine Maritime) worden scènes uit zijn leven afgebeeld. Vooral hoe hij lammen en blinden geneest (en daarmee de tijden van Jezus doet herleven!).