Robertus van Arbrissel

Hij was afkomstig uit het Bretonse plaatsje Arbrissel. Hij maakte een schitterende carrière door. Eerst was hij als kanselier verbonden aan de universiteit van Parijs en vervolgens werd hij vicaris generaal van het Bretonse bisdom Rennes. Zijn preken verwekten echter zulk een opschudding dat hij genoodzaakt was te vluchten. In de landstreek van Poitou stichtte hij de orde van Fontevrault. Het was een dubbelklooster , waar monniken en zusters in hetzelfde complex woonden. De abdis stond aan het hoofd van vrouwen én mannen. Toch werd Robertus weer teruggezogen naar de kerkelijke diplomatie. Uiteindelijk trok hij zich terug in de stilte van Fontevrault.

De laatste jaren van zijn leven stonden in het teken van gebed en boetedoening, met name ook voor fouten die niet hijzelf, maar anderen die hij kende, haddengemaakt. Hij vereenzelvigde zich zo met het lijden van Christus dat hij diens wondetekenen ( stigmata ) in zijn lichaam met zich meedroeg.