Piran van Cornwall

Piran (ook Péran of Perran ) van Cornwall; kluizenaar; † ca 480(?)

Feest 5 maart

Over Pirans leven is zo goed als niets bekend. Er is een levensbeschrijving van hem overgeleverd, maar die stamt waarschijnlijk pas uit de 12e of 13e eeuw. De schrijver heeft daarbij vooral geput uit het leven van Ciaràn van Saighir. Aanvankelijk zou hij een gewone man uit Ierland zijn geweest. Hij ondernam een pelgrimstocht naar Rome. Daar zou hij gedoopt zijn, theologie hebben gestudeerd en in één moeite door tot bisschop zijn gewijd. Teruggekeerd naar de Keltische streken preekte hij daar het evangelie en zou er allerhande wonderen verricht hebben.

Zijn herinnering leeft vooral voort in aardrijkskundige aanduidingen. Zo klinkt zijn verering in Cornwall nog door in enkele plaatsnamen: Perranporth (Haven van Piran) en Perranzabuloe (Piran van het Zand). Die laatste benaming is interessant, want in de duinen iets meer naar het westen ontdekte men in de vorige eeuw een heiligdommetje dat in de loop der eeuwen volkomen onder het zand verdwenen was en wordt toegeschreven aan Sint Piran, thans geheten St-Piran’s Oratory. Wellicht heeft Piran daar enige tijd een kluizenaarsleven geleid? Nog iets meer in de richting van de zee kwam er onlangs onder het zand een tweede kluizenarij tevoorschijn. Zij is thans door een muur omgeven. Was dat de eerste vestiging van Piran? Heeft hij die zelf al verlaten, omdat hij te veel last had van inwaaiend zand? En is hij iets verderop opnieuw begonnen? Boven de ingang van de meest westelijke kapel staat thans in het Latijn te lezen: ‘Sanctus Piranus in Zabulo’ (Sint Piran in het Zand). Dat is dus de naam van het dorpje iets verderop, Perranzabuloe, waar een kerkje uit de 15e eeuw aan hem is toegewijd.

Soms wordt hij geïdentificeerd met Ciaràn van Saighir († ca 560; feest 5 maart); ook met Madern van Cornwall († 6e euw; feest 17 mei).

Hij is patroon van de mijnwerkers, met name van de tindelvers. In de middeleeuwen bezat Cornwall bloeiende tinmijnen.