Dominicus Savio

Hij werd op 2 april 1842 geboren als zoon van een smid uit het Noord-Italiaanse plaatsje Riva de Chieri, Piemonte. Op zijn twaalfde werd hij leerling bij Don Bosco († 1888; feest 31 januari).

Deze had een tehuis voor moeilijk opvoedbare jongens, de meesten zo van de straat geplukt. Tussen dat publiek was Dominicus een sieraad. Al gauw was hij het lievelingetje van Don Bosco. Geeft zoiets meestal aanleiding tot pesterijen en cynisme bij de anderen, in dit geval was dat niet zo. Dominicus dwong respect af. Hij was vriendelijk en voorkomend. Niemand maakte hem belachelijk als hij zich vromer gedroeg dan de anderen, meer en aandachtiger bad in de kapel, of zelfs oefeningen deed van boete en versterving. Niemand was jaloers als hij weer eens de beste van de klas was.

Don Bosco had gehoopt in hem een ideaal voorbeeld te hebben voor zijn straatjongens. Maar al  gauw kwam aan het licht dat zijn favoriete leerling leed aan tuberculose. Tijdens zijn ziekte gaf de jongen blijk van een grote toewijding aan God. Zo jong als hij was, hij maakte diepe indruk op zijn omgeving door de wijze waarop hij zijn lot wist te dragen. Hij stierf op veertienjarige leeftijd. Don Bosco schreef een levensportret van hem.

Hoewel heel anders dan hij ooit zou hebben durven denken, had hij in Dominicus toch zijn ideaalbeeld. Tot lang na zijn dood reikte zijn positieve invloed op de leerlingen.

Hij ligt begraven in de basiliek van Maria-Hulp der Christenen in Turijn. Hij werd in 1954 heilig verklaard, reeds vier jaar na zijn zaligverklaring. Daarmee was hij de jongste heilige niet-martelaar.

Hij is patroon van jeugdverenigingen (vooral jongens) en jongenskoren.