Simplicius Paus

Hij was afkomstig uit Tivoli dat destijds nog Tibur heette, en stond als priester in hoog aanzien in het Rome van de pausen Leo de Grote († 461; feest 10 november) en Hilarius († 468; 28 februari). Het lag dus voor de hand dat hij na de dood van Hilarius tot diens opvolger werd gekozen.

Hij erfde een kerk die zowel in het westen als in het oosten werd bedreigd. Hij maakte de ineenstorting van het aloude keizerrijk mee. In 476 werd de laatste keizer, Romulus Augustulus, uit Ravenna verdreven door de Germaanse vorst Odoaker († 493); deze ‘barbaar’ en aanhanger van de ariaanse ketterij, riep zichzelf tot koning uit. Hij werd erkend door keizer Zeno van het Oost-Romeinse Rijk.

In het oosten volgden keizers elkaar in hoog tempo op; allen waren de ketterij van het Eutychianisme toegedaan.

Zij wisten op de belangrijkste zetels in het oosten, zoals Constantinopel, Alexandrië en Antiochië  patriarchen naar hun smaak te benoemen. Uiteindelijk zag Simplicius zich zelfs genoodzaakt de band met de oosterse kerken te verbreken. Dit was het eerste schisma tussen de kerken van het oosten en het westen, het zogeheten Acacius-schisma, genoemd naar de toenmalige patriarch van Constantinopel. Deze had een berucht geworden decreet uitgevaardigd, het Hedotikon, waarin hij een poging deed de strijdende partijen met elkaar te verzoenen. In feite kwam het erop neer dat de besluiten van het Oecumenische Concilie van Chalcedon (451) teniet werden gedaan. Simplicius, alsmede diens opvolger Felix III (ii: † 492; feest 1 maart), kon er niet mee instemmen. De breuk was een feit.

Tijdens Simplicius’ pontificaat werd in Rome de St-Bibianakerk gebouwd, alsmede de San Stefano Rotondo.