Matilda van Duitsland

Zij kwam voort uit het geslacht van de beroemde Saksen-aanvoerder Widukind en werd rond 895 te Engern in Saksen geboren. Ze huwde met koning Heinrich I, aan wie ze vijf kinderen schonk. Een daarvan zou later keizer Otto I worden; een ander staat later bekend als hertog Heinrich van Beieren, en een derde als bisschop Bruno van Keulen († 965; feest 11 oktober).

Zij was een toonbeeld van christelijke deugd en naastenliefde. Anderen zeggen van haar dat ze 'spaarzaam, netjes en onvermoeibaar' was. Als ze op reis ging, nam ze zelfs haar spinnewiel mee om haar tijd maar niet in ledigheid te verdoen. Zij stichtte minstens vier benedictijner kloosters: te Nordhausen, Pöhlde, Engern en Quedlinburg.

Toen haar man stierf, betwistten haar zonen Otto en Heinrich de opvolging. Na veel geruzie kwam er een regeling tot stand. Het einde van het liedje was dat beide zonen hun moeder verweten dat ze te veel spullen had weggegeven aan de armen.

Verdrietig trok zij zich terug in het door haar zelf gestichte klooster Quedlinburg in de Harz. Daar leidde ze op voorbeeldige wijze het leven van een eenvoudige kloosterzuster. Nog tijdens haar leven werden haar gebeden verhoord: haar beide zoons kwamen zich met haar verzoenen. Op het moment dat ze stierf, kwam aan het licht dat ze zelfs het doodshemd dat voor haar begrafenis opzij was gelegd, aan iemand had weggegeven.

Ze wordt afgebeeld als koningin (kroon, statiegewaad); soms met een gesel (symbool van boetedoening en kloostertucht, waaraan zij zich onderwierp) of met een kerkmodel in de hand (wijst op haar als stichteres); op sommige afbeeldingen zien wij haar aalmoezen uitdelen.