Viventia van Keulen

Zij was een dochter van Pepijn († 639; feest 21 februari) en Sint Iduberga. († 652; feest 8 mei). Ook haar andere zussen en broer worden als heiligen vereerd: Geertruida (de latere grote abdis van Nijvel: † 659; feest 17 maart) en Begga († 698; feest 17 december), naar wie de beweging van begijnen en begarden (= mannelijke begijnen ) zich in de 12e eeuw zou noemen. Om hun zoon Grimoald hangt een geur van heiligheid.

Over haar leven is nagenoeg niets bekend. Haar sarcofaag werd tegen de bedoeling van de stichter, Clematius, bijgeplaatst in de kerk van St-Ursula. Clematius had in de 5e eeuw immers bepaald dat er alleen maar martelaressen uit de elfduizend maagden mochtn worden begraven. Reden, waarom men elke morgen Viventia’s kist weer buiten op het kerkhof aantrof. Uiteindelijk heeft met de stenen doodskist op vier zuiltjes geplaatst. Dat volstond om haar verder met rust te laten