Maria van Egypte

In haar levensverhaal zijn waarheid en legende zeer nauw met elkaar verweven. Zij was woonachtig in de Egyptische stad Alexandrië en werkte daar als toneelspeelster en hoer. Tijdens een pelgrimsreis naar het Heilige Land bood zij op het schip haar diensten aan. Van oorsprong was zij christen; vandaar dat zij op het feest van de kruisverheffing meeging naar de Heilige-Grafkerk voor het bijwonen van de eredienst. Maar op de drempel was het alsof een onzichtbare hand haar tegenhield en zij hoorde een stem tegen haar zeggen: "Jij bent het niet waard ook maar een blik te slaan op het kruis van degene die voor jouw zonden zo bitter geleden heeft."

Als door de bliksem getroffen ging Maria door de knieën en begon op de vloer te huilen van spijt en berouw. Een voorbijganger meende met een bedelares te doen te hebben en schonk haar drie muntjes. Daar kocht ze drie broden van. Die moesten in haar levensonderhoud voorzien, nu zij had besloten de rest van haar leven door te brengen in de woestijn aan de overkant van de Jordaan. Ze bracht er zevenenveertig jaren door in boete en berouw, zonder dat zij nog iemand ontmoette. Maar na een halve eeuw werd zij bij toeval ontdekt door een monnik, die Zosimus heette († 440; feest 4 april). Hij bracht haar de communie. Maria smeekte hem over een jaar terug te komen. Toen het zover was, bleek zij gestorven. Hij trof haar languit liggend aan. In het zand naast zich had Maria de boodschap nagelaten dat ze graag begraven wilde worden. Terwijl Zosimus zich over dit alles stond te verwonderen kwam er een leeuw die met zijn klauwen voor de heilige vrouw een graf begon te graven.

Reeds honderd jaar later was haar graf een druk bezocht pelgrimsoord.

Haar levensbeschrijving zouden we te danken hebben aan de woestijnvader Zosimus, van wie later nog verteld werd dat hij wellicht één van haar vroegere minnaars was geweest.

Zij patrones van boetvaardige vrouwen en rouwmoedige zondaressen. Haar voorspraak wordt ingeroepen tegen koorts.