Richard van Chichester

Richard werd in 1197 te Wych geboren. Tegenwoordig heet dat plaatsje Droitwich in het Engelse graafschap Worcestershire. Zijn ouders moeten mensen van aanzien geweest zijn: zij bezaten immers een flink stuk land met boerenknechts en personeel. Toch gingen de zaken blijkbaar niet goed. Want Richard had graag willen studeren. Maar hij moest meehelpen in het boerenbedrijf van zijn ouders. Pas toen zij helemaal uit de geldzorgen waren, kon hij zijn hartsverlangen volgen. Hij ging studeren in Oxford. Vervolgens trok hij naar de beroemde universiteit van Parijs in Frankrijk en nog weer later ging hij naar de Italiaanse stad Bologna. Daarmee had hij precies aan de drie beroemdste universiteiten van die tijd gestudeerd. Na vijf jaar studie besloot hij priester te worden. Nu trok hij naar Orléans in Frankrijk, en studeerde daar theologie bij de dominicanen .

Bij zijn terugkeer in Engeland werd hij benoemd tot kanselier aan de universiteit van Oxford. Bovendien werd hij persoonlijk adviseur van zijn vriend Sint Edmund van Abingdon († 1240; feest 16 november), die op dat moment bisschop van Canterbury was, de hoogst geplaatste kerkelijke vorst van Engeland. Hij steunde Edmund in diens strijd tegen koning Hendrik III; de vorst wilde meer invloed op het reilen en zeilen van de kerk, terwijl Edmund zich daar uit alle macht tegen verzette. Richard was aanwezig bij Edmund's overlijden in 1240.

Niet lang daarna ging hij naar Frankrijk om zich priester te laten wijden. Bijna onmiddellijk daarop, in 1244, werd hij benoemd tot bisschop van Chichester. Maar de Engelse koning, Hendrik III, was het daar niet mee eens. Met als gevolg dat hij ook geen staatsuitkering kreeg om van te leven. Daardoor was hij volkomen afhankelijk van zijn gelovigen; hij moest maar afwachten wie hem op het eten vroeg. Anders moest hij tevreden zijn met water en brood. Maar intussen zat de paus niet stil. En na twee jaar wist hij de koning zover te krijgen dat hij Richard als bisschop erkende en hem uitbetaalde.

Als bisschop had Richard bijzonder veel zorg voor het geestelijk leven van zijn priesters. Intussen gaf hij met gulle hand alles weg aan de armen. De mensen uit zijn omgeving snapten niet waar hij telkens weer nieuwe dingen vandaan haalde om weg te kunnen geven. Zij geloofden in een wonder. Net als toen met Jezus bij de wonderbare broodvermenigvuldiging. Hij werd door de dood getroffen op het moment dat hij in Dover de mensen opriep tot een kruistocht om het Heilige Land te bevrijden van de muzelmannen. Hij werd begraven in de kathedraal van Chichester.

Hij is patroon van vrachtrijders en vrachtwagenchauffeurs, waarschijnlijk omdat hij zware wagens moest besturen, toen hij nog thuis op de boerderij werkte; zo is hij patroon van het koetsiersgilde te Milaan.

Hij wordt afgebeeld als bisschop met een (omgevallen) kelk aan zijn voeten. De legende vertelt dat hij eens tijdens het opdragen van de Heilige Mis, de kelk uit zijn handen liet glippen. Toch ging er geen druppel van de heilige inhoud verloren.