Gerard van Grande-Sauve

Hij werd rond 1025 geboren in het Noord-Franse plaatsje Corbie en trad daar in het beroemde klooster, waar hij de zorg kreeg voor de materiële zaken. Intussen leed hij aan haast ondraaglijke migraine-aanvallen. Hij vergezelde zijn abt naar de Monte Gargano, het heiligdom van St. Michaël in Zuid-Italië; vervolgens naar de Monte Cassino, de bakermat van de benedictijner orde en naar de apostelgraven in Rome. Daar werd hij door paus Leo IX priester gewijd. Hij had gehoopt hier genezen te worden van zijn hoofdpijnen. Maar het was zijn eigen abt, de heilige Adelardus, die hem op de terugweg ervan af hielp. Uit dankbaarheid zou hij later diens levensbeschrijving verzorgen. Intussen zat het zwerven hem in het bloed. In 1073 trok hij op bedevaart naar het Heilige Land. Bij terugkomst werd hij op verzoek van de monniken zelf benoemd tot abt van het St-Vincentiusklooster te Laon. Hier probeerde hij de monniken te hervormen, maar dat bleek na vijf jaar zwoegen tevergeefs. Hij vertrok in gezelschap van de tweede beste monniken. Vervolgens is hij enige tijd abt geweest van het beroemde klooster van St-Medardus in Noyon. Maar hier werd hij het slachtoffer van een medebroeder die zichzelf veel geschikter vond.

Opnieuw vertrok hij met enkele getrouwen. Na een paar dagen voegde zich een kluizenaar met de naam Ebroïnus bij hen evenals vijf ridders. Dit vrome gezelschap bezocht de heiligdommen van St.Denis bij Parijs, de Heilige-Kruiskerk te Orléans en het graf van Sint-Martinus te Tours; ze kwamen in Poitiers precies op de dag dat hertog Willem VIII van Aquitanië de stad binnentrok. Deze vroeg met interesse naar het doel van hun zwerftocht en bood hun zijn landgoed Sauve-Majeur aan (= Silva major = Het Grote Bos), gelegen ten zuiden van Bordeaux tussen de Garonne en de Dordogne. Ze namen het op de dag van Simon en Judas, 28 oktober, 1079 in bezit. Deze vestiging groeide uit tot Notre Dame de la Grande Sauve, het moederhuis van een grote benedictijner congregatie. Op zijn sterfbed omhelsde hij nog één keer al zijn monniken, verzocht hun toen weg te gaan om plaats te maken voor de engelen die hem naar het paradijs zouden geleiden. In 1197 is hij heilig verklaard.