Gennard van Fontenelle

Hij kreeg zijn opleiding aan het hof van Clotarius III, waar hij vriendschap sloot met Clotarius' kanselier Sint Ansbert († ca 700; feest 9 februari). Samen traden zij in bij de benedictijner monniken van de abdij Fontenelle onder Sint Wandregisilis († 668; feest 22 juli). Ze werden gelijktijdig priester gewijd door de bisschop van Rouen, Sint Ouen († 683; feest 24 augustus). Toen Ansbert werd geroepen om Sint Ouen als bisschop op te volgen, vroeg hij zijn vriend Gennard als assistent. Na enige tijd werd Ansbert het slachtoffer van verdachtmaking en valse beschuldigingen. Hij werd van zijn functie ontheven en verbannen naar klooster Hautmont in Noord-Frankrijk. Ook hier week Gennard niet van zijn zijde. Toen Ansbert niet lang daarna stierf, bewees zijn vriend hem de laatste eer en bracht zijn stoffelijk overschot terug naar klooster Fontenelle waar het plechtig werd bijgezet.

Nu meende Gennard dat hij de rest van zijn leven in de afzondering van zijn kloostercel zou kunnen doorbrengen. Maar tijdens zijn tocht met de relieken van Sint Ansbert door het bisdom Beauvais had hij de aandacht op zich gevestigd, met als gevolg dat hij nu gevraagd werd abt te worden van klooster Flay. Deze abdij was in 655 gesticht door de heilige abt Germer († ca 658; feest 24 september). Gennard deed wat men van hem verhoopt had: hij bracht de tijden van de heilige stichter terug, met als gevolg dat hij als bijnaam kreeg 'De Tweede Germer'. Twintig jaar lang stond hij aan het hoofd van zijn monniken. Toen hij voelde dat zijn krachten begonnen af te nemen, droeg hij het bestuur over aan Sint Benignus († 725; feest 20 maart). Op zijn sterfbed vroeg hij uitdrukkelijk of hij na zijn dood overgebracht zou worden naar Fontenelle om daar naast zijn vriend Ansbert begraven te worden.