Ida van Leuven

Onder: Overweging door Ida

Zij was afkomstig uit Leuven, waar haar vader een bloeiende wijnhandel bezat. Aanvankelijk onderscheidde zij zich niet bijzonder van de meisjes van haar leeftijd. Maar vanaf haar 18e jaar begon zij een leven van boete en gebed te leiden. Zij wilde niet meer thuis wonen en bouwde zich een armoedig hutje tegen de buitenwand van haar ouderlijk huis. Bovendien ontving zij al vlug de wondetekenen van de Heer in haar lichaam (' stigmata '). Zij probeerde de littekens die dat gaf, verborgen te houden, maar ze leed zichtbaar soms heftige pijn. Haar ouders en familie schaamden zich dood, en probeerden haar met getreiter en kleinerende opmerkingen tot andere gedachten te brengen. Haar stadgenoten maakten zich vrolijk over de hele situatie.

Tenslotte trad zij toe tot de cisterciënzerinnen van abdij Roosendaal bij Mechelen. Juist omdat de mensen zich zo tegen haar hadden gekeerd, gaf zij al haar liefde aan de Heer van haar gebed. Zij werd op vele manieren in haar gebed bijzonder begenadigd; Daaraan ontleende zij het gevoel met Christus persoonlijk gehuwd te zijn. Om aan te duiden welk een heilige indruk zij maakte op haar omgeving, zei men van haar, dat zij straalde van heiligheid, zozeer dat ze 's nachts zonder verlichting zelfs kon lezen of handwerken!

Van haar bijzondere persoonlijkheid spreken ook de legendes die over haar in omloop zijn.

De Legende van de Vissen
Op een dag ging zij in de naburige beek de was doen. Geknield op het vlondertje boog zij zich voorover en zoals dat bij de was nu eenmaal gaat, sloeg zij het wasgoed door het water, spoelde het, wrong het uit, haalde het nog eens en nog eens door het water om het goed schoon te doen zijn. Terwijl ze daar zo druk mee bezig was, kwamen er hele scholen vissen op af, alsof er wat te halen viel. Zij speelden mee met de bewegingen van het wasgoed door het water; ze sprongen en dartelden en hadden er duidelijk plezier in. Als de ene groep wegschoot, kwam er meteen een andere groep voor in de plaats, en zo ging dat maar door. Tenslotte toonden ze aan de vrouw Gods hun aanhankelijkheid en eerbied. Als zij met haar handen in het water kwam, zogen ze zich aan haar vingers vast; net als kleine baby's die de borst krijgen. Ze lieten zich zelfs door haar uit het water omhoog trekken en op de houten plankjes van het vlondertje neerleggen. Ook zij had er plezier in. Speels probeerde ze nu eens de een dan weer de ander te pakken te krijgen. De vissen waren helemaal niet schuw en lieten zich blijkbaar met plezier vastgrijpen. Of ze probeerden zich zo lang mogelijk aan haar vingertoppen vast te zuigen.

De Legende van de Kippen
Een andere keer ging ze naar de kerk om de mis bij te wonen. Maar er waren zo veel mensen binnen dat ze het te druk vond. Ze besloot in de voorhal van de kerk te blijven staan; daar was ze meer alleen en kon ze zich beter concentreren op de eigenlijke inhoud van de heilige woorden en handelingen. Maar nu was ze wel weer erg alleen en ze verlangde naar passend gezelschap. Haar oog viel op de hanen en kippen die buiten links en rechts op de grond naar voedsel zochten met hun typische staccato pikbewegingen. Vanuit de verte riep ze hen met onderdrukte stem toe: "Jullie hanen en kippen daar, luister; laat even dat gezoek naar voedsel zitten en kom hierheen om ter ere van jullie Schepper de heilige mis bij te wonen." En geloof het of niet: ze was nog niet uitgesproken of daar kwamen ze van alle kanten toegesneld. Het was alsof zij de kloek was, zoals ze daar stond omgeven door de dieren die roerloos hun koppetjes naar haar omhoog hielden en haar nauwlettend met hun scherpe ogen in de gaten hielden. Ze was er aangedaan van. Pas toen binnen het evangelie was voorgelezen, gaf ze hun toestemming om weer terug te keren naar waar ze vandaan gekomen waren en verder te gaan met voedsel zoeken. Met een korte knik namen ze afscheid van haar en hervatten hun gewone bezigheden.

Vanzelfsprekend vond zij haar laatste rustplaats in haar klooster. Maar dit werd in 1576 door de Geuzen verwoest. In 1600 werd het opnieuw opgetrokken, maar waarschijnlijk heeft men in het geheel niet meer gedacht aan de relieken van Zuster Ida. Eerst in 1719 werd haar feest op de kalender geplaatst van de benedictijner en cisterciënzer kloosters.

In Waals België is er op Ida's feest van 13 april:
'S'il pleut le jour de la Bienheureuse Ida,
Toute l'année s'en souviendra.' ^282a:48
[Op Sinte Ida's dag veel regen:
het hele jaar kom je de gevolgen tegen]

(Overigens kan deze weerspreuk ook betrekking hebben op Ida van Boulogne (= Bouillon: † 1113; feest 13 april).

Afbeeldingen

Zij wordt afgebeeld als cisterciënzerin (habijt) met een kruis bij zich; in haar lichaam zijn de wondetekenen van de Heer zichtbaar; soms draagt zij een doornenkroon om de gelijkenis met haar Heer nog meer te benadrukken; ook heeft zij wel het kind Jezus in haar armen (zou in haar gebed herhaaldelijk gebeurd zijn).