Idesbald

Gegevens over Idesbald van vóór zijn intrede bij de Cisterciënzers berusten op vrome veronderstellingen uit later tijden.

Hij treedt in het cisterciënzerklooster Ten Duinen te Veurne-Koksijde aan de Vlaamse kust op het moment dat Robrecht van Brugge (1139-1153; †1157; feest 29 april), daar abt is. Deze was nog door Sint Bernardus van Clairvaux († 1153; feest 20 augustus) zelf benoemd als eerste abt. Idesbald ontvangt op zeker moment de priesterwijding, en krijgt de functie van voorzanger in de liturgie. In 1153 vertrekt abt Robrecht naar Clairvaux, de moedervestiging van de Cisterciënzers, om daar als abt de plaats in te nemen van de zojuist overleden Sint Bernardus. In Ten Duinen wordt Robrecht opgevolgd door Albero, maar deze legt twee jaar later zijn functie alweer neer. Als derde abt wordt Idesbald gekozen, de eerste uit de eigen gemeenschap.

Onder zijn leiding maakt het klooster een rustige tijd door en bloeit het monniksleven op. Hij verkrijgt een aantal schenkingen en bouwt het bezit verder uit, waarbij hij in conflict komt met andere kerkelijke instellingen. Opvallend is dat hij in die tijd al relaties met Engeland onderhoudt. Na twaalf jaar aan het hoofd gestaan te hebben sterft hij. Hij wordt begraven in een loden kist.

In 1237, bij de overbrenging naar de nieuwe abdij, wordt de kist voor het eerst geopend. In 1623 wordt een loden kist uit de abdijruïnes gehaald, en op 21 april 1624 erkent de bisschop van Ieper het goed bewaarde lichaam als dit van Idesbald.
In 1627 wordt het overgebracht naar Brugge. Sinds 1831 rust het in de Potterie te Brugge. Idesbald wordt zalig verklaard in 1894.

Hij is patroon van het plaatsje Sint-Idesbald (gem. Koksijde); van Vlaamse adel; van polderboeren, zeelui, schippers en vissers en de Vlaamse kustbewoners. Zijn voorspraak wordt ingeroepen tegen koorts en reumatiek.