Gerold van Einsiedeln

Gerold was waarschijnlijk een zoon van een saksische graaf. Oorspronkelijk heette hij Adam, maar hij veranderde zijn naam vanaf het moment dat hij zich in de eenzaamheid van de Zwisterse kanton Walgau terugtrok om als kluizenaar God te dienen.

Legende

Op een dag was de bezitter van het grondgebied, graaf Otto von Jagdberg, niet ver van Gerolds kluis vandaan in de bossen aan het jagen. Hij kwam een beer op het spoor die een veilig heenkomen probeerde te vinden, voordat hij een prooi zou worden van de meute die achter hem aan zat. De graaf was niet weinig verbaasd, toen hij zijn troep blaffende honden aantrof voor een kluizenaarswoninkje. Binnen bleek niet alleen Gerold te vinden, die al enige tijd niet meer in de bewoonde wereld was gezien, maar ook de beer die daar zijn toevlucht had gezocht. Otto was zo onder de indruk dat hij de beer en het hele bos erbij aan Gerold cadeau deed. Dat stelde de kluizenaar in staat een groter onderkomen te bouwen; de dankbare beer sjouwde hout en stenen aan.

Zijn eenzaam plekje werd het begin van het beroemde klooster Einsiedeln, dat een veelbezocht Maria-bedevaartsoord is. De grond waarop het klooster stond, was eigendom van Gerold; hij schonk ze aan het klooster door een zinnebeeldig gebaar: hij kwam vlak voor zijn dood een mand aarde van zijn grondbezit naar het klooster brengen. Op zijn aanraden zijn ook zijn beide zoons, Kuno en Ulrich monnik geworden in Einsiedeln. Ze worden daar, net als hun vader, als zaligen vereerd.

Op 19 april 1663 werd zijn stoffelijk overschot plechtig overgebracht van de parochiekerk te Friesen naar de kloosterkerk van Einsiedeln.