Franca Visalta

Zij werd geboren in 1170 (of 1173? ^204p:94 ) en was afkomstig uit de Italiaanse stad Piacenza. Op 7-jarige leeftijd werd zij aan God opgedragen, wat in feite betekende dat haar ouders haar afstonden aan de zusters van het benedictinessenklooster van San Siro. Op haar veertiende legde zij haar geloften af. Ze ging mee met de kloosterhervorming van Bernardus. Voor hem waren de benedictijnen in de loop der tijden te rijk en te werelds geworden. Hij wilde terug naar de strenge soberheid van het begin. De speelse versieringen in de christelijke kunst, de koppen, bekken, smoelen en draken en wufte afbeeldingen waren hem een doorn in het oog. Gebed en studie stonden hoog in het vaandel van Bernardus.

Ze was pas 33 toen ze al benoemd werd tot abdis. Zij legde grote nadruk op de geestelijke vorming van haar zusters. Zij gaf hun de mogelijkheid te studeren: welsprekendheid, bijbel, kerkvaders . Zo werd haar klooster een haard van wetenschap en geestelijke opleving.

In 1206 trad zij op als bemiddelaar in het conflict tussen paus Innocentius III en haar geboortestad Piacenza. Ze wist de partijen met elkaar te verzoenen en de vrede tot stand te brengen. Daarmee heeft ze veel onheil weten te voorkomen.

Als abdis bleek zij echter bijzonder streng. Zij was dus een goede volgelinge van haar stichter. Maar dat leidde ertoe dat ze volgens haar medezusters veel te veeleisend was; en tenslotte werd ze afgezet. Weer enige jaren later werd ze opnieuw abdis, nu van het klooster te Plectoli (of Pittoli). Daar is ze gestorven. Ze werd bijgezet in de San-Michelekerk te Piacenza.

Haar voorspraak wordt ingeroepen tegen nachtmerries en oogkwalen.