Odilo van Cluny (abten van Cluny)

Hij werd rond 962 geboren uit een hoogadellijke familie in het Franse plaatsje Mercoeur, Auvergne.

In 994 volgde hij Majolus op als vijfde abt van Cluny en voerde de kloosterhervormingen krachtig door die door de abten vóór hem in gang waren gezet. Reeds bij zijn leven stond hij in kerk en wereld in hoog aanzien. Onder hem steeg het aantal onder Cluny staande kloosters van zevenendertig naar vijfenzestig.

Volgens de overlevering gaat op hem het feest van Allerzielen terug. Hij plaatste het rond 1030 op de liturgische kalender van Cluny en alle verbonden kloostervestigingen. Het werd al snel door de hele kerk overgenomen en op 2 november geplaatst, een dag na Allerheiligen.

Er wordt verteld hoe een pelgrim tijdens een storm op een eilandje werd geworpen. Daar had hij een visioen van de zielen die in de hel als straf voor hun zonden de pijn van de vlammen moesten ondergaan. Thuisgekomen begaf hij zich naar vader Odilo te Cluny met de vraag of er niet één dag in het jaar heel in het bijzonder voor de zielen van overledenen gebeden kon worden. Zo zou de dag van Allerzielen zijn ontstaan.

Hij staat ook bekend als de ontwerper van de bekendste pelgrimsroute naar Santiago, die via de kloosters loopt.

Hij stierf te Souvigny, bij Clermont-Ferrand, op 31 december 1049 en werd opgevolgd door Sint Hugo († 1109; feest 29 april).

In 1345 werden zijn relieken door Roger le Fort († 1367; feest 1 maart) verheven tot de eer der altaren, wat gelijk stond aan een heiligverklaring. Officieel werd hij heilig verklaard in 1663.

Hij is patroon van de zielen in het vagevuur; zijn voorspraak wordt ingeroepen tegen geelzucht.

Hij wordt afgebeeld als priester die heilige mis opdraagt, terwijl zielen uit het vagevuur hem verschijnen; met kromstaf naast het vagevuur, waaruit engelen zielen naar de hemel voeren.