Bonifatius van Tarsus met Aglaë

Volgens het - legendarische - verhaal was Aglaë een mooie jonge vrouw, die zo rijk was dat zij tot drie maal toe de openbare spelen van Rome kon bekostigen. Zij was de maîtresse van Bonifatius, al evenzeer een man van de wereld, die zich naar goed Romeins gebruik geen enkel genoegen in zijn leven ontzegde. Daarnaast schonk hij veel weg aan armen en behoeftigen.

Op zekere dag sloeg de stemming bij Aglaë om. Zij begon wroeging te krijgen over haar levenswandel. Aan Bonifatius vertelde zij dat er in het oosten heiligen waren die hun leven lang strijd leverden tegen de lusten van het vlees of zelfs de marteldood ondergingen omwille van hun geloof. Wanneer je de stoffelijke resten van deze mannen Gods vereerde, zou je behoed worden voor de eeuwige straf. Of hij zo vriendelijk zou willen zijn dergelijke relieken in het oosten te gaan opkopen bij de beulen. Bonifatius zou schertsend bij zijn afscheid gevraagd hebben, of zij zijn lichaam zou kopen, mocht hij ooit op de markt als martelaar worden aangeboden. Zij berispte hem om deze spotternij: over zulke dingen maakte je geen grapjes!

Waar de kerk in het westen al enkele jaren vrede doormaakte, stond zij in het oosten nog bloot aan vervolging. Toen Bonifatius daar zag aan welk een folteringen de martelaren werden onderworpen en hoeveel moed zij daarbij aan de dag legden, begon hij te roepen dat hij ook christen was. Dat kwam hem prompt op dezelfde martelingen te staan. Hij stierf op 14 mei 307. Zijn bedienden kochten het lijk van hun heer op voor vijfhonderd goudstukken en keerden ermee naar Rome terug.

Aglaë liet een gedachteniskapel bouwen op de Aventijnse heuvel aan de Via Latina, waar ze Bonifatius begroef. Toen zij zelf vijftien jaar later stierf werd ze daar bijgezet. Tegenwoordig staat daar nog altijd de kerk van San Bonifacio en San Alessio.

'Tot Bonifaas
die strenge baas
wees voor vrucht
op vorst beducht.'

Sinds 1969 is hij van de officiële heiligenkalender afgevoerd.