Bonifatius van Ferentino

Hij was ten tijde van keizer Justinus (518-527) bisschop van de stad Ferentino in Toscane (niet te verwarren met de gelijknamige stad in Latium). Gregorius de Grote maakt melding van zijn heilige levenswandel en van de wonderen die hij verrichtte. Hieronder volgen twee wonderlijke verhalen van Gregorius over Bonifatius.

1e legende: Bonifatius en de vos

'Enige tijd geleden kwam er een oude geestelijke uit de omgeving van Ferentino, die iets over Bonifatius vertelde wat ik u niet wil onthouden.

Toen Bonifatius nog een jongen was, fokte zijn moeder kippen op het terrein rond het huis. Maar een vos die niet ver vandaar in het veld zijn hol had, kwam ze stelen en sleepte ze weg. Op een dag stond Bonifatius buiten in de tuin en zag hoe de vos er zoals gewoonlijk met een kip in de bek vandoor ging. Onmiddellijk rende het jongetje naar de kerk, wierp zich in gebed voor het altaar neer en sprak zonder enige terughoudendheid: "Is het inderdaad uw wil, Heer God, dat ik van het voedsel, dat mijn moeder voor mij klaarmaakt, niets te eten krijg? Want moet U kijken: de kippen die mijn moeder probeert te fokken, worden door de vos opgevreten!" Vervolgens stond hij op uit zijn gebed en ging de kerk weer uit. Kort daarna kwam de vos terug en liet de kip die hij nog in zijn bek had, voor zich op de grond vallen. Toen viel het beest voor de ogen van de jongen zelf dood neer.'

2e legende: Bonifatius en de rupsen

'Op een dag kwam Bonifatius in zijn tuin en bemerkte dat alles met rupsen was overdekt. Al zijn groenten dreigden verloren te gaan. Hij richtte zich tot de rupsen met deze woorden: "Ik bezweer jullie in de Naam van onze Heer en God, Jezus Christus, van hier weg te gaan en mijn groenten niet aan te vreten." Op het woord van de man Gods gingen ze er onmiddellijk vandoor. Er was er niet een meer in de hele tuin te vinden!'