Rupert en Bertha van Bingen

Hij werd in 712 op de Lubunburg in Woewregau geboren. Zijn vader, Robold, was een Fries, die het bij de traditionele Germaanse goden hield. Zijn moeder, Bertha, was nog een dochter van Pepijn II († 714); zij gaf hem een katholieke opvoeding. Hij was nog jong toen zijn vader stierf. Zijn moeder vertrouwde zijn opleiding toe aan de priester Wigbertus. Op 15-jarige leeftijd ondernam hij een bedevaart naar Rome.

Na terugkeer leidde hij met zijn moeder, Bertha, op een heuvel bij Bingen aan de Rijn het leven van kluizenaar. Hij stond bekend om zijn vrijgevigheid jegens armen en noodlijdenden. Reeds op 20-jarige leeftijd stierf hij aan de gevolgen van een koortsziekte. Men begroef hem in een naburig kerkje; daar werden ook zijn moeder Bertha en leraar Wigbertus bijgezet.

De beroemde abdis Hildegard van Bingen († 1179) heeft veel bijgedragen aan de verspreiding van beider verering. Zij bouwde op de Rupertsberg haar klooster en verhief de relieken van Rupert tot de eer der altaren wat in die tijd gelijk stond met een kerkelijke heiligverklaring. Bovendien schreef zij liederen en een levensbeschrijving over hem. Als een kind van haar tijd was zij daarbij meer geïnteresseerd in de wonderlijke tekenen van Gods aanwezigheid en niet zozeer in een kritische historische benadering van de feiten. In 1632 werden Rupert's relieken overgebracht naar Eibingen. Daar wordt tot op heden Berta herdacht op 28 november. In 1841 verhuisden zij naar de Rochusberg bij Bingen.
Hij wordt afgebeeld in koninklijke gewaden, met kroon en scepter; soms ook in ridderuitrusting met schild en lans; daarnaast ook als pelgrim (korte pelgrimsmantel, rugzak en wandelstok); ook wel met palm en kruis.