Herman Joseph van Steinfeld

Hij moet kort na 1150 geboren zijn. Van jongsaf aan voelde Hermann zich aangetrokken tot een leven dichtbij God. Hij trad in het klooster der premonstratenzers , ook Norbertijnen geheten.

Daar kreeg hij de zorg voor de refter (= eetzaal). Maar hij vond dat hij daardoor te weinig tijd overhield om te bidden. Volgens zeggen zou Maria aan hem geleerd hebben dat werken ook bidden was. Het waren met name de noodlijdende mensen die hem in zijn gebed ter harte gingen. Mensen in zijn omgeving zeiden dan ook dat zijn hart wel 'een ziekenhuis voor alle ellende' leek.

In zijn gebed ontving hij vele bijzondere genadegaven: hij kon sommige evangelie- of heiligenverhalen zo intens meebeleven dat hij de indruk had er zelf bij geweest te zijn. Zo is er van hem een beschrijving bekend van de vrouwen en andere begeleiders die halverwege de vijfde eeuw met Sint Ursula († 453; feest 21 oktober)t. Hij weet er tientallen met name te noemen... Dit alles zorgde ervoor dat hij een bezield geestelijk leidsman werd voor de zusters van naburige vrouwengemeenschappen.

Hij had zo'n grote verering voor Maria dat zijzelf aan hem verschenen zou zijn om zich met hem te verloven. Zodoende kreeg hij de bijnaam 'Jozef', naar de naam van Maria's verloofde uit de evangelieverhalen.

Hij stierf in het cisterciënzerinnenklooster te Hoven bij Zülpich.

Hij is beschermheiligen van moeders en kinderen, en van klokkenmakers.