Andreas van Constantinopel

Zijn leven werd opgetekend door zijn tijdgenoot Niceforus, priester in Constantinopel. Aanvankelijk is hij slaaf bij een zekere Theognostus, een rijk man woonachtig in Constantinopel, ten tijde van keizer Leo de Wijze († 912). Hij is getalenteerd en zijn meester geeft hem toestemming te leren lezen en schrijven. Daarnaast is Andreas een vroom man, en bezoekt met grote devotie geregeld de kerk.

Op een dag besluit hij Christus te volgen, vooral in zijn dwaasheid. Als hij water gaat putten, kleedt hij zich uit tot op het blote lijf, verknipt zijn kleren tot vodden, en stelt zich aan als een idioot. Zijn meester is erg verdrietig, en laat hem vastbinden in de kerk van Sint Anastasia de boeienbevrijdster. Misschien dat op haar voorspraak…? Maar de situatie van Andreas verandert niet. Uiteindelijk geeft Theognostus zijn veelbelovende slaaf van weleer de vrijheid. Door zijn geestesziekte is hij onbruikbaar geworden.

Vanaf dat moment dwaalt Andreas door de stad zonder dak boven zijn hoofd. Elke aalmoes die hij krijgt, geeft hij onmiddellijk weer weg onder het maken van grapopen en fratsen; met de bedoeling dat men vergeet hem te bedanken ( 'dwaas' omwille van Christus). Hij kan dwars door mensen heen kijken, weet wat er in hen omgaat: zij kunnen hun gedachten en gevoelens voor hem niet verborgen houden. Intussen ontvangt hij de wonderlijkste visioenen en openbaringen. Beroemd is het visioen van Maria van de Schutsmantel (0911; feest 1 oktober).

Hij sterft uitgeput na een leven van buitengewoon strenge verstervingen.