Hiltibert van Mainz

Men neemt aan, dat hij stamde uit het geslacht der Konradiner. Als kind werd hij voor zijn opvoeding aan de beroemde benedictijner abdij van Fulda toevertrouwd. Waarschijnlijk trad hij van daaruit in bij de monniken van Mainz. Halverwege 923 werd hij tot 12e abt van Fulda gekozen. Halverwege 927 volgde zijn benoeming tot aartsbisschop van Mainz, vermoedelijk met krachtige steun van de koning. In 932 organiseerde hij te Erfurt een bisschoppenconferentie. Hij was het die in 936 Otto I († 973) in de Dom te Aken tot Duits keizer kroonde.

Ook als bisschop van Mainz onderhield hij nauwe banden met zijn klooster in Fulda. Op een lijst van monniken uit 935 staat hij bovenaan, nog vóór de abt van dat moment, Hadamer. In 936 wijdde hij op het kloosterterrein een kapel in ter ere van Sint Petrus en Sint Joris.

Hij stierf op 31 mei 937 en werd te Mainz in de St-Albanskerk begraven.

In zijn Geschiedenis der Saksen roemt de monnik Widukind van Corvey zijn algemene ontwikkeling; bovendien zou hij de gave der profetie bezeten hebben.