Liebhard van Meung-sur-Loire

Volgens de overlevering stamde Liebhard uit Orléans, waar hij in 477 was geboren uit een Frankisch adellijk geslacht. Zijn ouders zouden in dienst hebben gestaan van koning Clovis († 511). Liebhard kreeg van hem de opdracht recht te spreken.

In 507 trad hij toe tot de monniken van Micy, waar op dat moment Sint Maximinus abt was († 520; feest 15 december). Daar verbleef hij drie jaar. Omdat het leven daar hem niet streng genoeg was, trok hij zich terug in de eenzaamheid ergens in de buurt van Meung-sur-Loire. Al gauw verzamelde hij gezellen rond zich die in de omgeving het evangelie aan de plattelandsbevolking verkondigden.

De streek werd geteisterd door een monsterlijke slang. Nu gaf hij zijn gezel Urbitius († eind 6e eeuw; feest 30 mei) de opdracht een stokje in de grond te steken en wel zo dat de slang hem vanuit zijn schuilplaats kon zien. De monnik gaf gehoor aan deze opdracht, maar trilde intussen van angst. Hij had zich nog niet teruggetrokken of het ondier viel op het stokje aan, probeerde het te verbrijzelen, te vermorzelen en te verslinden, maar dat kreeg het allemaal niet voor elkaar. Uiteindelijk stierf het monster van uitputting.

Op een afbeelding in de kerk van St-Lyphard (Loire-Atlantique) heeft de kunstenaar het stokje de vorm van een kruis gegeven! Daarmee brengt hij tot uitdrukking dat het kwaad het goede weliswaar bedreigt en aanvalt, maar dat het goede uiteindelijk het kwade overwint.

Nog een andere anekdote wordt van Liebhard verteld. Tijdens een periode van bittere kou kwam een bedelaar bij hem aankloppen. Hij had bijna niets aan en vroeg om kleding om zich tegen de kou te beschermen. Maar de heilige had in zijn gebed gezien hoe deze man eerst zijn kleren ergens had verstopt en vervolgens naar zijn cel was gekomen om kleding te vragen.

Hij beloofde de man te zien wat hij voor hem kon doen. Intussen gaf hij één van zijn monniken de opdracht de kleding van de bedelaar te gaan halen, en gaf ze prompt aan de arme man terug, met een flinke berisping: ‘Was ik er niet bij in de geest, toen je die kleren ergens in de bergen verstopte, en je van plan was ons te bedriegen en een loopje met ons te nemen?’

Eenzelfde gegeven horen we in het verhaal van Elia. Zijn dienaar probeerde zich op frauduleuze wijze te verrijken door stiekem alsnog de beloning te vragen aan de genezen legeraanvoerder, terwijl zijn meester, Elia, die had geweigerd. Tot hem zei Elia: “Was mijn geest niet bij u, toen iemand van zijn wagen stapte en u tegemoet liep? Moest u zo aan zilver komen, aan kleren, olijftuinen en wijngaarden, runderen, slaven en slavinnen…?’ (2 Koningen 05,20-26).

Liebhard was van hetzelfde kaliber als de profeet Elia. Hij doet de tijden van de Bijbel herleven. Zijn leven is een geactualiseerd Bijbelverhaal.

Op een ander moment wist hij een verlamd meisje de kracht in de benen terug te geven.
Na zijn dood werd Liebhard begraven in de kapel van zijn kloostertje.

Het Bretonse plaatsje St-Lyphard is naar hem genoemd. Door toedoen van Clotarius I († 561) zou hier vanuit Meung een een dochterpriorij gevestigd zijn, genoemd naar de stichter van het moederklooster: Lyphard. Tegenwoordig is de plaatselijke parochiekerk toegewijd aan Sint Benedictus († 550; feest 11 juli). Zij is opvallend vanwege haar roze en zachtgele kleuren. Die zijn aangebracht om de talrijke restauraties die in de loop der tijden zijn aangebracht, telkens met verschillende steen- en betonsoorten,  tot een eenheid te maken. Bovendien waren in de middeleeuwen de meeste kerken van kleur voorzien.

In de kerk bevinden zich ramen waarop een aantal gebeurtenissen uit zijn (legendarisch?) leven staan afgebeeld.