Manuel van Perzië met Sabel en Ismaël;

Zij waren drie broers die door de koning van Perzië naar de Romeinse keizer Julianus de Afvallige waren gestuurd om een verdrag te bespreken. Julianus ontving hen met alle eerbied en nodigde ze uit zijn plechtige inhuldigingstocht door Bithynië mee te maken.

In de plaats Chlacedon werd de intocht van de keizer aanleiding tot een groot offerfeest op de aloude Romeinse manier. Julianus had immers zijn christelijke opvoeding afgezworen en was teruggekeerd tot de heidense gebruiken van vroeger tijden. De kamerheer van de keizer kwam de drie Perzische gezanten uitnodigen deel te nemen aan het offerritueel. Maar zij waren christen en weigerden beleefd maar duidelijk erbij aanwezig te zijn. Dat maakte Julianus woedend. Hij gaf opdracht hen te doden en hun lijken te verbranden.

De Perzische koning was buitengewoon verontwaardigd over deze laffe daad. Gezanten in diplomatieke dienst zijn immers onschendbaar en genieten de bijzondere bescherming van hun gastheer. Dit zou een van de oorzaken worden van Julianus' oorlog met Perzië, waarin hij zou sneuvelen.