Méen van Rennes

Hij is als monnik een leerling van de grote Bretonse abt Samson van Dol. Met hem was hij tegen het einde van de 6e eeuw uit Wales naar Bretagne gekomen. Hij trekt naar de streek Gaël waar hij een klooster begint op een landgoed dat hem door een plaatselijke grootgrondbezitter voor dit doel is afgestaan. Vervolgens onderneemt hij een pelgrimstocht naar Rome.

Onderweg zou hij aan de oevers van de Loire een monsterlijke draak onschadelijk hebben gemaakt door het ondier zijn stola over de nek te gooien. Op datzelfde ogenblik wordt het beest zo mak als een lammetje en loopt hij aan de stola als een schoothondje aan een leiband.

Waarschijnlijk heeft hij Rome niet gehaald. Wellicht omdat zijn krachten tekortschoten; hoe dan ook, kort na terugkomst sterft hij in zijn klooster te Gaël.

In Bretagne zijn er verschillende stadjes naar hem genoemd: St-Méen-le-Grand (Illle-et-Vilaine), waar hij begraven ligt, St-Méen en Tremeven (Finistère); bovendien is hij de beschermheilige van de bretonse plaatsjes Guilligomarc'h en Ploeven (Finistère). Een menhir bij Monfort-sur-Meu (Ille-et-Vilaine) heet Grès-de-St.-Méen).

Zijn voorspraak wordt vooral ingeroepen tegen huidziekten; om hun gebeden kracht bij te zetten, trokken in vroeger tijden pelgrims naar zijn bron in Plechatel (Ille-et-Vilaine). Tot op de dag van vandaag stromen er gelovigen naar zijn bron in Guilligomarc'h om genezing van huidaandoeningen te vragen. Ouders brengen hun kinderen naar de St-Méenbron te Cancale omdat ze er genezing verhopen van de huidziekte die ter plaatse St-Méenkwaal heet. In Ploumoguer gebruikt men het aan hem toegewijde water tegen de schurft.

In de kapel van Notre-Dame-du-Haut te Moncontour (Côtes-du-Nord) wordt hij vereerd als een van de zes heilige geneesheren. Daar wordt zijn voorspraak gevraagd tegen krankzinnigheid en dolheid. Daarnaast helpt St.-Méen ook tegen oogkwalen en koorts.