Sunniva van Selje met Alban en 7 gezellinnen

Hij levensbericht stamt uit de 12e eeuw en berust waarschijnlijk geheel op legende. Zij zou een Ierse prinses geweest zijn die tegen de zin van haar familie en een houwdegen van een minnaar maagd wilde blijven omwille van Christus. In gezelschap van haar broer Alban en zeven gelijkgezinde vriendinnen vluchtte ze de zee op en kwam uiteindelijk voor de kust van Noorwegen terecht. Daar leden ze schipbreuk, maar wisten veilig en wel het eiland Selje (bij Kaap Stad) te bereiken. Maar ook daar waren ze niet veilig. Nu was het de heidense koning Hakon van Hladir die het op hen gemunt had. Ze vluchtten een grot binnen en op het gebed van Sunniva werd de toegang afgesloten door vallende rotsblokken.

Volgens een andere lezing van het verhaal werden ze door de heidense eilandbewoners gedood.

Meerderen attenderen op de gelijkenis van dit verhaal met dat van Sint Ursula van Keulen († 453; feest 21 oktober).

Het was de katholieke koning Olaf I Tryggveson die hun stoffelijke resten terugvond. In 996 stichtte hij op Selje ter ere van Sunniva een klooster en bouwde er een kerk bij. Daar verhief hij haar relieken tot de eer der altaren. Toen in 1170 het bisdom Bergen werd opgericht, bracht men de relieken over naar de plaatselijke bisschoppelijke kerk.

In de middeleeuwen verspreidde zich haar verering over Noorwegen, Zweden en sinds de 15e eeuw zelfs Finland. Dat gebeurde vooral via de Hanzesteden, waarbij met name Lübeck een vooraanstaande rol speelde.

Zij is patrones van de Noorse stad Bergen.