Arnoldus van Arnoldsweiler

Alles wat we over deze Arnoldus weten, berust nagenoeg op legende. Deze ontstond grotendeels in de tweede helft van de twaalfde eeuw; dus ruim tweehonderd jaar na zijn dood.

Hij zou van afkomst een Griek zijn geweest. Hij was verbonden aan het hof van Keizer Karel de Grote als harpspeler. Eens verbleef het hele hof in Ginnizwilre (ook Ginnizweiler). Daar vroeg hij om een stuk bos, het Bürgewald, dat zich uitstrekte tussen de huidige plaatsen Jülich en Düren. Dat werd hem grootmoedig afgestaan. Hij verkocht het, en de opbrengst ervan verdeelde hij onder de armen.

Zelf trok hij op bedevaart naar Santiago de Compostella. Het verhaal weet te vertellen, dat hij onderweg eens aalmoezen gaf aan arme mensen. Een vrouw kocht er op de markt een vis van. Bij het schoonmaken trof ze een ring aan in de vis: dezelfde ring die hij vele jaren eerder ooit van Karel de Grote had gekregen. Hij had ze in het water geworpen als symbolisch gebaar, dat hij van nu af het luxueuze hofleven de rug toekeerde, en boete wilde gaan doen voor al zijn zonden. Zijn zonden zouden zijn uitgeboet op het moment dat hij de ring zou terugkrijgen. Hij zou daarop naar huis, Ginnizwilre, zijn teruggekeerd en al zijn bezittingen aan de armen hebben gegeven.

De legende van de ring in de vis wordt ook toegeschreven aan bisschop Arnoldus of Arnulfus van Metz wiens feestdag eveneens op 18 juli valt.[233p:170]

Later is Ginnizwilre naar hem genoemd: Arnoldsweiler.

Hij is patroon van de muzikanten, organisten, muziekinstrumentenbouwers; hij wordt aangeroepen om een gezegende dood.

Afgebeeld

Hij wordt afgebeeld als muzikant met harp of citer.