Bernardus van Hildesheim

De Sakser Bernhard was aanvankelijk aan de dom van Hildesheim verbonden als schoolmeester en proost . Meteen na zijn bisschopsbenoeming in 1130 ijverde hij voor de heiligverklaring van zijn voorganger Godehard, die al een jaar later een feit was; niet lang daarna, 1133, begon hij aan de bouw van de kerk die hij ter nagedachtenis van Sint Godehard liet bouwen. In 1150 kreeg hij toestemming Sint Bernward tot de eer der altaren te verheffen.

Rond Hildesheim bouwde hij de burchten Winzenburg en Hoburg om de stad tegen aanvallen van buiten te beschermen. Hij kreeg het beheer over abdij Ringelheim en stichtte zelf klooster Holle-Derneburg; daarnaast begunstigde hij klooster Amelungsborn en de dochtervestigingen ervan.

Hij werd het slachtoffer van de strijd tussen keizer Frederik I 'Barbarossa' (1122-1190) en graaf Hendrik de Leeuw van Beieren (1129-1195): in 1153 moest de inmiddels blind geworden bisschop aftreden.

Zijn relieken bevinden zich in 'zijn' Godeharduskerk in Hildesheim.