Plectrudis van Keulen

Volgens de overlevering was zij een dochter van Sint Irmina.

Deze Irmina die ooit aan Willibrord († 739; feest 7 november) het stuk grond schonk waarop hij klooster Echternach stichtte. Irmina stierf als abdis van klooster Öhren in Trier(† ca 708; feest 3 januari).

Zij was gehuwd met Pepijn II (ook genoemd ‘van Herstal’ of ‘de Jongere’; in het Duitse taalgebied staat hij bekend als ‘der Mittlere’: † 714). Aanvankelijk heerste er een goed verstandhouding tussen Pepijn en Plectrudis. Zij kregen twee kinderen, Drogo en Grimoald; maar die stierven al op jonge leeftijd. Het was Plectrudis die er bij Pepijn op aandrong aan Sint Switbert († 713; feest 1 maart) het eilandje Kaiserswerth in de Rijn te schenken, zodat deze daar een klooster kon stichten. Op 2 maart 714 schonken Plectrudis en Pepijn aan Sint Willibrord het landgoed Susteren, met de bedoeling dat ook dat een kloostertje zij verrijzen. Het was bedoeld als onderdak voor rondtrekkende geestelijken en predikanten, zoals Willibrord en zijn gezellen. Intussen was er een maîtresse op het toneel verschenen, Alpis. Misschien wel, omdat er verder geen kinderen uit haar huwelijk met Pepijn waren voortgekomen. Alpis zou de moeder worden van de latere Karel Martel (Karel met de hamer).

Na Pepijns dood in december 714 erfde zij het grondgebied waartoe Keulen behoorde. Ze moest het in 717 na allerlei strijd en oorlog aan Karel Martel afstaan; ze mocht alleen de adellijke hoeve op de domheuvel (het Kapitol) blijven bewonen. Daar stichtte zij het vrouwenklooster St-Maria-im-Kapitol. In de crypte van de kerk worden nog altijd twee grafplaten bewaard waar zij op is afgebeeld: een oude en een meer recente, maar allebei van ruim na haar dood, resp. uit ca 1180 en ca 1280.