Florus van Illyrië met Laurus, Proculus en Maximus

Florus en Laurus waren tweelingbroers in Illyrië. Ze waren christen en stonden allebei als steenhouwer in dienst van hun werkgevers Proculus en Maximus. Van een heidense vorst kregen zij de opdracht een tempel te bouwen voor zijn godheid. Tijdens het werk vloog een splinter van een steen die zij bewerkten en kwam in het oog terecht van de zoon van de priester; hij stond naar het werk te kijken. De heidense priester kwam verhaal halen bij de beide broers. Dezen zeiden dat ze de jongen konden genezen, als hij wilde geloven in hun God. De priester riep dat hij geloofde. Daarop brachten de twee een nacht door met waken en gebed; vervolgens raakten zij het getroffen oog van de jongen aan. Deze was onmiddellijk genezen. De priester en zijn zoon lieten zich dopen. Dat zou hun niet lang daarna op de marteldood komen te staan.

Toen de tempel voor de heidense godheid klaar was, lieten zij het gebouw wijden tot een christelijk kerkgebouw. Dat maakte de plaatselijke vorst zo kwaad dat hij de twee in een droge put gooien die vervolgens met aarde werd toegedekt. Ook Proculus en Maximus moesten hun aandeel in deze gang van zaken met de dood bekopen.

Volgens de overlevering was het keizer Constantijn († 337; feest 21 mei) zelf die ruim een eeuw later de relieken ontdekte en liet overbrengen naar Constantinopel.

Op iconen in de oosterse orthodoxe kerken ziet men de twee heiligen vaak op een paard. Dat komt, omdat zij in later tijd tot beschermheiligen van de Russische stad Novgorod werden uitgeroepen. Deze stad was beroemd om zijn paardenmarkt. Dit gebruik werd gekoppeld aan de verering van Florus en Laurus, zodat de twee nu vaak met paarden in verband worden gebracht, terwijl die in hun leven geen enkele rol hebben gespeeld.