Gaudentius van St-Gaudens

Volgens de overlevering werd Gaudentius het slachtoffer van de Arianen .
De Visigotische koning Evarik was een fervent aanhanger van deze ketterij. Hij wenste dat alle christenen zich erbij zouden aansluiten; desnoods met geweld. Naar het schijnt vielen er vele slachtoffers onder de christenen die het wensten te houden bij de orthodoxe opvattingen. Alleen het geval van Gaudentius is echter bewaard gebleven.

Op het moment dat hij werd gearresteerd en aan de koning voorgeleid, was hij een herdersjongen van slechts dertien jaar oud. Wat men ook probeerde, hij hield vast aan zijn overtuiging dat Christus God én mens was geweest, en niet alleen een bijzonder mens, zoals de Arianen wensten te horen. Toen de koning hem dreigde met de doodstraf, antwoordde hij dat hij liever wilde sterven voor zijn overtuiging dan Christus te verraden. Daarop werd hij inderdaad buiten de stad terecht gesteld met een stralende glimlach op zijn gezicht, aldus de overlevering.

Het verhaal vertelt dat hij vervolgens zijn hoofd van de grond opraapte en ermee naar de kerk van het naburige stadje Mas-St-Pierre liep. De deuren openden zich vanzelf voor hem. Vervolgens sloten zij zich weer. Wat de soldaten die hem achtervolgd hadden, ook probeerden, de kerkdeuren bleven hermetisch voor hen gesloten. Niet voor de gelovigen. Zodra het gevaar geweken was kwamen zij het lichaam van de jonge martelaar eerbiedig begraven. Niet lang daarna deden zich wonderen voor op zijn graf. Zo werd hij uitgeroepen tot patroon van de stad. De kerk die nog door Sint Saturninus van Toulouse († ca 257; feest 29 november) was gesticht en aan Sint Petrus toegewijd, kreeg hem als patroon. Ook het stadje werd voortaan naar hem genoemd: Saint-Gaudens.