Wilfrida van Wilton

^Parbury , 990 ^Newman & ca 1000 ^Acta].

Over haar zijn weinig feiten met historische zekerheid bekend. Zij had een kind van koning Edgar († 975; feest 8 juli) en was kloosterzuster in Wilton; daar werd zij later abdis.

Legende
Reeds op zeer jonge leeftijd werd zij aan klooster Wilton toevertrouwd. Zij was zo mooi dat koning Edgar bij een bezoek meteen smoorverliefd op haar werd. Zij wilde er niets van weten. Toen nam hij een vrouw uit haar familie in de arm. Hij gaf haar opdracht een huwelijksdiner te arrangeren en daar haar verre nicht op uit te nodigen. Nietsvermoedend ging Wilfrida erheen. Na aankomst werd ze onmiddellijk in haar kamer opgesloten. Wanhopig vluchtte zij uit het raam en ontkwam naar het nabij gelegen Werwell. Daar brachten de zusters haar in veiligheid. De volgende morgen al ging ze terug naar Wilton.

Een andere legende weet nog te vertellen dat koning Edgar haar achtervolgde en te pakken kreeg op de drempel van haar kloosterkerk. Hij greep haar hand. Maar tot ontzetting van de koning liet ze die in de hand van Edgar achter en vluchtte naar binnen... Vol afschuw liet hij haar verder met rust, zij het dat hij het klooster overlaadde met royale geschenken.

In nog een andere legende wordt verteld dat de koning haar eenvoudig uit haar klooster kwam weghalen. Zo werd hij de vader van haar kind, de latere Sint Edith († 984; feest 16 september).

In 963, een jaar na de geboorte van haar kind, ontving zij uit handen van bisschop Ethelwold van Winchester († 984; feest 1 augustus) de sluier. De rest van haar leven bracht ze door in klooster Wilton, waar ze in later jaren als abdis aan het hoofd kwam te staan.