Francisco Gárate

Hij werd geboren als tweede van zeven zonen in een arm boerengezin in Baskenland, dat woonde op een steenworp afstand van het geboortehuis van Ignatius van Loyola († 1556; feest 31 juli). Op 2 februari 1874 trad hij in bij de jezuïeten om broeder te worden. Later zouden twee van zijn broers zijn voorbeeld volgen. Zijn noviciaatstijd bracht hij door in Poyanne, Zuid-Frankrijk.

Na zijn noviciaat was hij tien jaar lang ziekenbroeder op het jezuïetencollege in La Guardia, vlak bij de grens met Portugal. Daarna was hij meer dan veertig jaar portier aan de jezuïetenuniversiteit Deusto bij Bilbao.

Over hem is eigenlijk niets anders te vertellen dan dat hij een diep-religieuze man was, toegewijd, uiterst vriendelijk en hoffelijk. Dat was dan ook de bijnaam die men hem gaf: ‘Broeder Hoffelijkheid’. Pater Pedro Arrupe, algemeen overste van de jezuïeten van 1965 - 1981, heeft als jongen Broeder Gárate nog gekend, omdat ook hij daar uit de buurt afkomstig was. Hij vertelt dat hij met zijn vriendjes wel eens appels ging stelen uit de paterstuin. Probleem was dan hoe je ongemerkt langs Broeder Portier kon komen. Dat ging dus ook niet. Maar als hij hen zag, met hun zakken uitpuilend van de appels, riep hij: ‘Eet smakelijk, jongens.’

Pater Arrupe wijdt een lange brief aan Broeder Gárate. Daarin schrijft hij o.a.: ‘ Dat hij een met God verbonden was, kon je duidelijk zien. Niet, omdat hij zichtbaar een rozenhoedje bad of iets godvruchtigs deed. In al zijn doen en laten kwam dat naar buiten. Juist ook als hij gewoon een klusje opknapte of aan het werk was voor de gemeenschap. Daar was geen aparte geloofsuiting voor nodig. Hij was de heilige van het alledaagse. Hij deed het alledaagse met liefde en hoffelijkheid. Hij was de beste les die ooit aan de universiteit van Bilbao gegeven werd .’

Broeder Gárate werd door paus Johannes Paulus II (2005; feest 2 april) zalig verklaard op 6 oktober 1985.