Eufemia van Chalcedon

Zij had er voor gekozen maagd te blijven omwille van Christus. Zij werd het slachtoffer van de christenvervolgingen onder de keizers Diocletianus en Maximianus (284-305). De aard van haar marteldood is niet zeker: volgens de een stierf zij op de brandstapel stierf; anderen beweren, dat ze voor de wilde dieren werd gegooid.

Tijdens de beraadslagingen ging het o.a. om de vraag of Christus alleen een menselijke of ook nog een goddelijke natuur had. Aan Sint Eufemia in de hemel werd gevraagd of zij met een duidelijk herkenbaar teken uitkomst wilde bieden. De aanwezige bisschoppen legden daartoe een geschreven exemplaar van een orthodoxe (twee naturen) en een Ariaanse (één natuur) geloofsbelijdenis in de tombe bij het nog volkomen gave lichaam van de heilige.
Toen men de tombe de dag erna weer opende lag de Ariaanse versie onder Euphemia's voeten, terwijl zij de orthodoxe geloofsbelijdenis in haar hand hield. Dit maakte diepe indruk op de aanwezige concilievaders en had een beslissende invloed op de loop van het concilie.
¹⁴⁰

In de 7de eeuw werden haar relieken overgebracht naar Constantinopel. In de oosterse kerk geniet ze grote verering. Door de moderne westerse geschiedwetenschap wordt het verhaal van haar martelaarschap als fictief beschouwd.

Zij wordt afgebeeld met wilde dieren (leeuw of beer); met slangen (deze deden haar niets); met een zwaard doorstoken; met lelie en palmtak in de hand.