Jies van Armorica

Zij werd rond 430 in Ierland geboren. Het was de grote apostel van Ierland, Sint Patrick († 461; feest 17 maart), die haar in 454 tot het christendom wist te bekeren. Achteraf had ze er verdriet van, dat ze Christus niet van jongs af aan had kunnen dienen. Dat probeerde ze nu goed te maken. Ze leidde het leven van een kluizenares en werd alom gewaardeerd vanwege haar vroomheid en liefde.

Rond het jaar 455 moet het geweest zijn, dat ze vanuit Ierland overstak naar Brittannië, destijds nog Armorica geheten, om zich nog dieper in de eenzaamheid te kunnen terugtrekken. Volgens de overlevering behoorde zij tot het gezelschap van de heilige abt Fingar († ca 450; feest 14 december).

De levensbeschrijving van Sint Fingar werd in de 13e eeuw, dus negenhonderd na dato, opgetekend door een Bretonse monnik Anselm, door de overlevering foutief geïdentificeerd met Anselmus van Canterbury († 1109; feest 21 april).
Hij was een zoon van koning Clyton van het Ierse koninkrijkje Ultonia. Door toedoen van Sint Patrick († 461; feest 17 maart) was de jonge prins tot het christendom gebracht. Hij was echter een van de weinigen die deze stap had gewaagd; uit het vervolg mogen we afleiden dat enkele vrienden met hem waren overgegaan tot het nieuwe geloof in Christus. De overige vorsten van Ierland hadden geen goed woord voor de nieuwe geloofsverkondiger over. Toen Fingar tijdens een vorstenvergadering dan ook zijn bewondering uitspraak voor Sint Patrick, kwam hem dat te staan op hoon en afkeuring.
Ditzelfde wordt verteld van Sint Erc van Slane († ca 512; feest 2 november). Omdat Fingars verhaal relatief laat is opgetekend, veronderstellen we dat de schrijver Anselm dit feit ontleend heeft aan Ercs levensverhaal en heeft ingevoegd bij Sint Fingar.
Zozeer zelfs dat hij zich genoodzaakt zag zijn ouderlijk paleis te ontvluchten. Met een paar vrienden stak hij over naar het toenmalige Armorica (= het huidige Bretagne) om daar het leven van een kluizenaar te leiden. De plaatselijke koning Audren schonk hem daartoe een stuk grond.
Sommige tradities menen dat deze Audren dezelfde is Sint Derrien, die met Sint Neventer ooit een pelgrimsreis naar Jeruzalem († 464; feest 7 februari).
^{Gby.1991p:540}

Toen hem het bericht bereikte dat zijn vader overleden was, keerde hij naar huis terug met de bedoeling officieel afstand te doen van zijn recht op de troon. Vervolgens vertrok hij weer met 700 of zelfs 770 gezellen (andere bronnen zeggen 300) naar Cornwall, Brittannië, om er de Saksen die er zich kwamen vestigen tot Christus te bekeren; onder hen bevonden zich zijn zus Piala en zeven bisschoppen. Blijkbaar had de prediking van Sint Patrick in de afwezigheid van Fingar ondanks de tegenwerking van de vorsten enorm succes gehad.

De vorst van dat gebied, die Theodoric, Teudar of Thewdric genoemd wordt (een enkele noemt hem Hengist), vertrouwde het niet en liet de hele groep ombrengen. Dat zou gebeurd zijn te Hayle bij Penzance.

In de Bretonse landstreek Cornouaille bestond vroeger een plaatsje met de naam Sainte-Jies. Zij was er de patroonheilige die door de plaatselijke bevolking bijzonder werd vereerd.