Hildetrudis van Liessies

Zij was een dochter van graaf Wibert en gravin Ada. Wibert behoorde tot de edelen van Pepijn de Korte († 768). Bij hem had de graaf onderdak gevraagd, toen hij zijn geboorteplaats Poitiers had moeten ontvluchten. De  vorst had hem een groot landgoed geschonken aan de rivier de Hulpe. Op zijn grondgebeid stichtte Wibert de abdij van Liessies, waar zijn zoon Gunthard (of Gontard) de eerste abt werd.

Wibert en Ada hadden meerdere kinderen, waarvan er slechts een paar in leven zijn gebleven. Een van hun dochters, Berta, trouwde met een echte prins. Hildetrudis echter gaf er de voorkeur aan ongehuwd te blijven en haar leven aan God toe te wijden. Omdat haar ouders het hier niet mee eens waren, ontvluchtte zij het ouderlijk huis en bouwde voor zichzelf een kluizenaarswoninkje in het bos van Trélon, op de plek waar tegenwoordig nog de bedevaartkapel aan haar herinnert. Blijkbaar hebben haar ouders zich uiteindelijk bij de feiten neergelegd, want na enige tijd wordt haar tijdens een kerkelijke plechtigheid door bisschop Diederik van Kamerijk (= het huidige Cambrai) de maagdensluier opgelegd.

Vervolgens leefde zij zeventien jaar in een bijgebouwtje van de abdij te Liessies. Toen ze overleed, waren de mensen in de omgeving ervan overtuigd dat ze een groot heilige was.

In 1004 werd ze door bisschop Erluïn van Kamerijk tot de eer der altaren verheven; dat stond destijds gelijk met een heiligverklaring. Tegenwoordig rusten haar stoffelijke resten in het parochiekerkje van Liessies.

Haar voorspraak wordt ingeroepen tegen koorts.

Zij wordt afgebeeld met een brandende lamp in haar hand.